Welkom!

Lieve lezer, welkom bij mijn nieuwe blog. Misschien was u er al bij tijdens mijn avonturen in Australië, of bij mijn verslag over de bouw van mijn appartement. In dat geval: welkom terug. Deze keer heb ik het maar meteen goed aangepakt met een eigen domeinnaam. Beetje truttig, maar ik heb een week nagedacht over een betere, en het is niet tot mij gekomen, dus u moet het er maar mee doen.

Wat de aanleiding is voor dit nieuwe blogje, dat weet u natuurlijk al lang, maar mocht het u toch ontgaan zijn: ik heb een nieuwe baan. Op Cyprus.

Met die mededeling heb ik de afgelopen weken een hoop lol gehad. Het is ook zo’n leuke dieptebom. Die nieuwe baan, daar kijken veel mensen al – terecht – van op, want de UvA is mijn nest, ik werk er al 11 jaar, en dat wil wat zeggen voor zo’n fris groen blaadje als ik. Bovendien was ik niet op zoek naar iets anders (dat zegt natuurlijk iedereen, maar deze keer is het echt waar). Maar goed, je zegt dus tegen mensen: “Ik heb een nieuwe baan…”. Je laat dat even inwerken, en dan laat je de tweede bom vallen: “…op Cyprus.”

Dat is erg leuk, kan ik u vertellen. Het zou weleens een hobby kunnen worden. Vooral als mensen zich verslikken in hun koffie, is het echt genieten. Ik heb niet meer zo’n lol gehad sinds ik op mijn 17e aan iedereen vertelde dat ik lesbisch was geworden. Je ziet ook veel mensen zoeken in hun hoofd naar de les Aardrijkskunde van twintig jaar geleden waarin Europa behandeld is. Was het nou een Grieks eiland? Of toch niet? Was er niet ook iets met Turkije? Uiteindelijk – de mens is creatief in die dingen – verschijnt een gloeilampje boven het hoofd: Cyprus, dat doet mee aan het Eurovisie Songfestival! Dus het is een Europees land! (Op zo’n moment begin ik wijselijk niet over Israël.) Daarna kijken ze nog een minuut of twee wat ongelovig, en daarna worden ze jaloers. Potverdorie, Cyprus. Zon, zee, strand, lekker weer, nog lekkerder eten, en dat elke dag! Betaald! En dan overmijdelijk komen de vragen: “Wat ga je daar dan doen?” en “Maar hoe kom je erop?”. Waarover later meer.

Dan zijn er gelukkig ook mensen die vertwijfeld uitroepen dat ik niet weg mag gaan, dat het leven niets meer waard is als ik niet meer om de hoek woon, en zelfs mensen die me zo geschokt aankijken dat de paniek in hun ogen staat. Toen ik voor mijn sollicitatie op Cyprus was (jaja), kreeg ik een sms’je van een goede vriendin: “Ik stel voor dat je de tweede ronde dronken doet!” en iemand anders zei voor ik vertrok: “Ik wil wel dat ze je aannemen, want ze mogen je niet afwijzen, maar daarna moet je weigeren, vind ik”. Het is heel fijn om zulke vrienden te hebben.

Maar ik deed die tweede ronde niet dronken, en ze hebben me niet afgewezen, en vervolgens heb ik niet geweigerd. Dus ik ga het echt doen. Maar hoe is het nou zo gekomen?

Een paar maanden geleden was ik op de afscheidsborrel van een collega, die de UvA verliet omdat hij ging werken op Cyprus. Wij hadden het in het verleden bij borrels al eens vaker gehad over mijn werk, hoe dat moet en hoe dat vooral niet moet, en we waren het altijd roerend eens, vooral na een wijntje.

En nu stond ik dus op zijn afscheid, en hij stond te beseffen dat hij echt weg zou gaan. Ik kon me dat gevoel nog goed herinneren van mijn eigen vertrek naar Australië, maar dit was toch een stuk definitiever. Hij had een nieuwe baan. Misschien kwam hij wel nooit meer terug!

En ik was groen van jaloezie. Toen ik hem feliciteerde met zijn stap, zei ik: “Als je daar nog een databasepoppetje nodig hebt, moet je me maar bellen!”

Zulke gevaarlijke dingen moet je nóóit roepen natuurlijk. Want drie maanden later was dat precies wat hij deed. Nou ja, hij stuurde een mailtje. Na een nachtje slapen begon ik aan het hellende vlak met de gedachte: “Een brief sturen kan natuurlijk nooit kwaad.”

Daarna kreeg ik een uitnodiging om voor een gesprek naar Cyprus te komen, en wie zegt daar nu nee tegen, als je elke ochtend tot je enkels in de sneeuwmodder, vloekend heet water in je fietsslot staat te gieten? Ik niet. Dus ging ik eind januari naar Cyprus. En toen bleek Nicosia, de hoofdstad van Cyprus, heel leuk en gezellig. Ze hebben er – sinds kort – IKEA en Nespresso. Ze klagen steen en been als het kwik richting het vriespunt gaat (bijna nooit) en als het water weer eens op is (heel vaak). Ze hebben er een gek alfabet, en ze hebben er ook een nieuw wetenschappelijk instituut, het Cyprus Institute, waar ik ga werken als webmaster en databasebeheerder.

Dus het gaat echt gebeuren: appartement in Amsterdam verhuren, appartement op Cyprus huren, op 9 juni stemmen op de ambassade in Nicosia in plaats van in de As Siddieq-basisschool in de Baarsjes, voor het eerst in mijn leven een auto kopen en daarmee links gaan rijden en tussen de bedrijven ook nog even Grieks leren.

U ziet de komische situaties al komen, neem ik aan. Tot snel!

20 Comments

20 Comments

  1. Lijkt goed zussie!

  2. Heerlijk dat je ons weer mee laat genieten met je grote avontuur.
    Volgende keer hoop ik wat te lezen over de logeerkamer ;-)

    Succes bij de verdere voorbereidingen !!

  3. Wat is dit nu weer? Moet ik alle comments gaan goedkeuren! Daar heb ik natuurlijk geen zin in… Jullie gaan je toch wel gedragen neem ik aan? ;-)

  4. Ik verheug me op je blogs. En zal me gedragen in de reacties. Have fun en succes!

  5. Zo’n blog is toch wat anders dan iedere week ‘live’ met een wijntje de stand van zaken doornemen……boehoe…..

    • Snif… Maar dan komen jullie dat wijntje toch af en toe gewoon ophalen…? Cyprus heeft lekkere druiven hoor!

      • Je moet dat trouwens ook op de lange termijn zien. Als ik eenmaal terug ben, heb ik nog voor jaaaaren leuke anekdotes! Moet ik alleen nog zien te achterhalen hoe het in die tijd met jullie ging…

  6. Wat geweldig leuk. Ik denk dat je er wel zult wennen. De Cyprioten zijn heel vriendelijk en gastvrij. Heb er leuk filosofische gesprekken gevoerd met wildvreemde mensen. Harry had er een congres en ik ben meegegaan, alweer zo’n jaar of tig geleden. Er was nog een echtgenote die een auto had gehuurd en samen hebben we het eiland verkend. De stranden, de ruïnes, de mozaïeken, de kloosters en de bergen. Later met Har nog tochtjes op de scooter gedaan. Vond het een geweldig eiland en wil nog wel een keertje terug. Zal je blog regelmatig lezen en genieten van je verhalen en vooral van de foto’s. Veel geluk en ik ga er vanuit dat je het er erg naar je zin zult hebben. JannieC.

  7. Arme Daan… Ik voel met je mee hoor. Maar, ze komt wel weer terug, dat heeft Thea laatst beloofd.

    • Kijk kijk, nested comments! :) Ik ontdek steeds leukere dingetjes. Maar goed, inderdaad, ik kom gewoon terug. Beloofd. Termijn wordt niet vstgesteld…

  8. He Thea,

    Wat een verrassing! Wat zal ik zeggen? Gefeliciteerd het klinkt helemaal te gek, maar natuurlijk vind ik het heel jammer en heel ver!!!

    x

  9. Hahh heerlijk verhaal, we gaan het volgen, en ik zal je missen! Zondag trut? :P Nu ‘t nog kan ;)

  10. Hoi Thea,

    Nou, ik moest ook wel even slikken, hoor, toen je me het nieuws vertelde… Snik, wat moet de Stichting UvA Pride nu zonder jou? Hartelijke dank in ieder geval, voor het vele werk, dat je voor de stichting verzette en nog steeds verzet! Kypros staat al lang op mijn ‘verlanglijstje’ dus misschien kom ik nog wel eens een keer langs in Lefkosía. Enne… ze hebben er helemaal geen raar alfabet, hoor. Went heel snel en zo veel letters verschillen er niet van het onze… Wat in ieder geval goed nieuws is, is dat je twee letters minder hoeft te leren… We spreken elkaar nog, maar toch vanaf hier alvast een goede reis en een nog betere tijd gewenst in het Cypriotische!

    Hartelijke groeten,

    Linda Schaap

  11. Van harte gefeliciteerd vandaag!

    Hoe voelt het om in het buitenland jarig te zijn?

    Veel plezier en geniet van de zon en weer een nieuw jaar!

    x