Afscheid

Meneer en Mevrouw Handbagage.

Het wordt hoog tijd voor het verhaal over Het Afscheid, heb ik begrepen van velen van jullie. Vooruit maar dan. Afscheid nemen duurt eigenlijk best wel lang. De laatste UvA Pride borrel, de laatste cappuchino in mijn eentje met de krant in Café Cook, de laatste keer lopend naar Club 8 en rollend weer terug, en de laatste keer biertjes met collega’s en koffie met vriendinnen.

Maar goed, ik ben natuurlijk niet dood, en Amsterdam blijft ook nog wel even liggen waar het ligt, neem ik aan. Bovendien: stel, ik ben over drie jaar weer terug – ik noem maar wat. Dan is die Noord-Zuidlijn nog steeds niet af, dus waar hebben we het over.

Alweer wat lastiger wordt het met die tweejarige peuter, die nu nog stralend ‘Thea!’ roept als ze achterop bij haar moeder langs mijn huis fietst, waar ik dus nu niet meer woon. Die gaat tegen die tijd naar school, is twee keer zo groot geworden en vraagt of die mevrouw alsjeblieft uit beeld wil gaan want zo kan ze het scherm van de X-Box niet zien. Of hoe dat ding tegen die tijd ook mag heten.

Maar juist doordat alles steeds verandert, is het niet erg om weg te gaan. Je vrienden blijven je vrienden, of misschien niet. Je stamkroeg verdwijnt ook wel als je er elke week aan de bar blijft hangen. Juist omdat alles toch wel verandert, als ik even de filosoof mag uithangen, moet je weggaan om te zien hoe het er elders aan toe gaat. Of je blijft lekker thuis natuurlijk, ook niks mis mee, maar dan willen we je ook niet horen, over dertig jaar.

Wel wat angstaanjagend zijn de scenario’s die mensen voor je hebben uitgedacht over je toekomst. Die behelsen meestal een harige Griek die Stavros heet, veel kleinkinderen en een lang gelukkig leven vol gezonde omega-3-vetzuren. Van zulke vergezichten wil ik heel hard wegrennen (en dan niet alleen om de specifieke invulling). Mijn plan gaat niet over oud worden, mijn plan is een tweejarenplan. Dat is nog te behappen. Je hebt backpackers die na twee jaar net pas lekker op gang komen, al rondbanjerend met hun rugzak in India. En mochten na dit tweejarenplan er nog twaalf volgen, dan zien we dat wel weer.

Maar ja, je moet het dus wel doen. Afscheid nemen op Schiphol, van je beste vriendjes en je pa en moe. En dan alleen met je gloednieuwe rolkoffertje en je paspoort door de douane. Sindsdien hebben wel twintig mensen aan me gevraagd hoe ik me toen voelde. Afgezien van mijn lichte (en overigens onterechte) allergie voor die vraag, is het ook heel lastig onder woorden te brengen. Ik wilde gewoon graag weg. Dat wil niet zeggen dat ik mijn vrienden niet heel erg zal gaan missen, maar het lullige van dit soort dingen is dat jij een toekomst tegemoet gaat waarin al zoveel verandert, dat het gapende gat waarin die mensen passen, niet meteen opvalt. Voor iemand bij wie verder alles bij het oude blijft, is dat heel anders.

Een stipje aan de horizon... Snif!

Het nadeel van degene zijn die vertrekt, valt pas op bij het moment dat je een baaldag hebt. Dan blijkt een emmer geklaag leeggooien bij je beste vriendin aanzienlijk duurder te zijn dan voorheen, en dat dan nog exclusief thee en knuffels ook. Dit laatste weet ik nog niet van mijn huidige vertrek, maar wel van het vorige, vijf jaar geleden, toen ik maar voor een half jaar wegging, maar helaas wel kans had gezien een paar weken voor vertrek verliefd te worden. Met een halve wereldbol tussen beiden in, is dat natuurlijk niet heel praktisch. Gelukkig ging dat snel over, en nog gelukkiger heb ik dat deze keer weten te vermijden. En zie daar, zo leert men steeds weer wat bij. Stavros zal een opgelucht man zijn!

5 Comments

5 Comments

  1. Maak daar eens gauw Stravinneke van. En met al die IVF klinieken daar bij jullie maken jullie alsnog 12+ babies.

    Een kus, leuk stukje, weer.

    • Hahaha, ik zal eens vragen wat de vrouwelijke tegenhanger van Stavros is. Maar ik geloof dat dat ‘besnord’ betekent, als ik het goed onthouden heb, dus dat helpt ons niet veel verder…
      Lieve Lucy, zodra ik hier de lesbische scene opgespoord heb (twee dames, waarschijnlijk), kom je langs, goed? Dan kun jij nog wat onderzoek doen naar IVF-klinieken, eigenlijk gewoon heel handig!

  2. O ja, en die tweede foto (c) ene Daniël Buitenkant… ;-)

  3. Leuk stukje! Wat kun je heerlijk schrijven zeg!
    Alleen werkt dat abonneren niet, want ik kreeg geen mailtje dat er een nieuw bericht op me wacht!

    • Echt niet? Je staat wel in de lijst. Niet in je spamfolder terechtgekomen? Ik sta er zelf ook op en ik heb hem gekregen.