Lieve kijkbuiskinderen, het is alweer tijd voor deel 2 van de serie ‘Misvattingen over emigreren‘. Vandaag een veelvoorkomend misverstand:

‘Je moet een heleboel regelen als je naar het buitenland wil verhuizen.’

Morgen ga ik emigreren. (Ik schrijf het nog een keer op, gewoon omdat het zo leuk is om te zeggen. Morgen ga ik emigreren.) Ik zal u even vertellen hoe ik er nu bij zit. Ik zit lekker in Varsen, waar het leven er ongeveer zo uitziet:

Bleh. Click vooral op de foto, voor een close-up van de regendruppels.

Het regent. Het is heel aardig van Onze Lieve Heer om mijn verhuisplannen nog wat aan te moedigen, maar dat is niet echt nodig. Ik heb er zin an. Spijt, paniek en heimwee zullen heus wel komen, maar nu nog niet, dus tot die tijd wacht ik geduldig af. Het enige moment waarop ik dacht: waar begin ik in godesnaam aan, was de nacht na mijn afscheidsfeestje, toen ik alle cadeaus, lieve woorden en afscheidsspeeches mee naar huis had gesleept en alleen in bed lag. Daar is het bij gebleven. Ik heb me de afgelopen weken weleens afgevraagd of er soms iets mis met mij is, maar tot nu toe geen centje pijn.

Vanmorgen heb ik lekker Paas-ontbeten met de familie (eitje, gerookte zalm, notenbroodje) en straks zet ik nog een lekker kopje thee. O nee, daar is mijn moeder net mee bezig. Dan hoef ik dat ook niet meer te doen. De spullen die ik mee wil nemen, zitten ingepakt in de koffer die ik vrijdag in Zwolle heb gekocht bij een nogal excentrieke dame van Van Beek Lederwaren (‘U moet het natuurlijk zelf weten, maar deze is meer iets voor u. Wat vrouwelijker, vind ik…’), en een hoop andere spullen zitten ingepakt in koffers die mijn familie mee gaat nemen volgende week, als ze langskomen om mijn verjaardag te vieren.

Mocht dit niet al te gestresst klinken, dan klopt dat. Ik ben vorige week wel gestresst geweest, en dat komt vooral door die stapels spullen die ik door moest ploegen. Op vrijdagochtend stonden er zes vuilniszakken op mijn balkon, en die kwamen allemaal uit mijn kledingkast. En dan tel ik de acht paar schoenen die ik al had weggegooid, niet mee. De afgelopen maanden zijn er zakken en dozen vol troep weggekieperd, en dat is een hele opluchting. Had ik dat maar veel eerder gedaan, dan had ik nog meer ruimte gehad in mijn mooie nieuwe koophuisje.

Kortom, als u een normaal mens bent die af en toe gewoon eens iets weggooit, dan is emigreren een eitje. Het is in twee weken geregeld, als het moet. En dan hoeft u niet eens vrij te nemen, als u op uw werk een telefoon en internet bij de hand hebt (en geen slavendrijver als leidinggevende). Het gaat ongeveer zo:
0. Bedenken dat emigreren niet voor altijd hoeft te zijn en op zoek gaan naar een baan over de grens.
1. Leuke nieuwe baan aangeboden krijgen (OK, hier zijn twee daagjes vrij misschien wel handig).
2. Huis zoeken (het mijne was een van de vier appartementen die ik bezocht met de makelaar die me door mijn nieuwe werkgever was aangeraden).
3. U mailt alle instanties met wie u te maken heeft uw nieuwe adres (er is er niet een meer die e-mail niet accepteert, behalve de gemeente), u zoekt uit welke verzekeringen u kunt aanhouden en welke u opnieuw moet afsluiten in dat prachtige buitenland waar u gaat wonen.
4. U slaat al uw spullen op of zet ze desnoods in een container op een schip naar dat prachtige buitenland.
5. U laat een makelaar een huurder zoeken voor het huisje dat u hier heeft (kost niks). Heeft u een huurhuis, dan is het nog makkelijker: opzeggen en klaar.
6. Uitschrijven bij de gemeente, koffers pakken en gaan.
7. Alles wat u vergeten bent, blijkt prima vanuit dat prachtige buitenland geregeld te kunnen worden.

Mocht u kinderen hebben, dan moet u ook nog even op zoek naar een fatsoenlijke internationale danwel lokale school, of als ze daarvoor nog te klein zijn, dompelt u ze onder in de vreemde taal naar keuze, die ze dan sneller onder de knie hebben dan uzelf.

Vergeet niet uw paspoort te verlengen voor vertrek. En spendeer niet te veel tijd aan smoezen in de categorie ‘Jamaardatkantochnietzomaarwant…’.