Cheryl: En daar zijn we eindelijk dan weer, dames en heren, met uw favoriete woonprogramma, met natuurlijk de makeover! Ik ben Cheryl, en voor het reclameblok hadden we al gezien dat Ingrid hier een prachtig appartementje heeft, dat alleen nog wat gezelliger moest. Nou jongens, het makeover-team heeft hard gewerkt, en het ziet er ontzettend leuk uit.
Ingrid staat hier naast me, ze is er nog een beetje overdonderd van, hè Ingrid?
Ingrid: Nou, jeetje, wat is het mooi geworden! En dat in één dag! Ik kan het gewoon niet geloven!
C: Lieve schat, je wordt er een beetje emotioneel van, he? Dat hebben we graag in ons programma… Ja, laat dat maar aan ons makeover-team over! En aan de sponsor natuurlijk. Laten we eens een ronde doen, dan kunnen de kijkers ook zien hoe het is geworden.
I: O ja, ja natuurlijk… Ik ben er nog helemaal beduusd van…
C: Geeft niks hoor Ingrid, dat zijn we wel gewend, haha!
Goed, laten we beginnen met de woonkamer. Die werd gedomineerd door twee viezige oude banken. Wat heeft het makeover-team daar van gemaakt?

C: Tjonge, wat een verschil! Geniaal idee van het team: een doek over de banken! En zit het nu een stuk lekkerder, Ingrid?
I: Absoluut. En het staat wat vrolijker, natuurlijk.

C: Zo, dan lopen we even door naar de slaapkamer… O, daar is nog niet zoveel veranderd, zie ik… Nou ja, snel maar weer terug dan. Kijk eens wat een verschil! Er staat nu een boekenkast, daar kan natuurlijk niemand zonder.

C: Maar, lieve kijkers, het beste moet nog komen! Want, Ingrid, je zei al dat je dit appartement vooral hebt gehuurd vanwege het grote terras. En hoe ziet dat er nu uit?

Het terras

C: Oh Ingrid, wat een heerlijk terras heb je ineens! Wat vind je ervan?
I: Ik weet niet wat ik moet zeggen…
C: Geeft niks meid, we zijn alweer aan het eind van deze uitzending. Kijkers, u ziet het, al met al een groot succes. Ingrid staat hier nog wat na te snotteren, de sponsor is weer blij, en we zien u volgende week weer!

Zo, hehe, nu zijn we weer onder elkaar, beste lezers. Cheryl en Ingrid begonnen me wat op de zenuwen te werken. En hoe heeft uw heldin dit nu allemaal in die drie dagen voor elkaar gebokst? Dat is heel simpel: men neme een taxi en een niet al te groot filiaal van IKEA. En niet al te veel tijd, want dat is helemaal niet nodig. Ik was nog maar twee dagen in Nicosia, maar een leeg huis, letterlijk leeg, dat is toch een beetje kamperen. Dus:

Hier is het dinsdagavond 18:00 uur...

...en hier is het dinsdagavond 19:00 uur.

Naast IKEA is ook nog een groot winkelcentrum, waar ik een half uurtje later naar buiten kwam met een magnetron, keukenmachine en staafmixer. Maar dit alles was natuurlijk niet genoeg, dus:

Twee dagen later

Weer een kar vol spullen die staat te wachten op de taxi.

Deze shop-woede was niet alleen bedoeld als make-over, maar ook omdat er helemaal niets was. Heel veel kasten, maar wel allemaal leeg. Stel je voor dat je hele huis leeg is, en dan loop je door de IKEA. Het is best een kick, eigenlijk. Afdeling keukenspullen: doe alles maar, eigenlijk. Zes van dit, zes van dat, vijf pannen, o ja, theedoeken, en gut, nu we toch bezig zijn, neem ik ook maar gewoon vier schemerlampen en drie van die handige krukjes die ook meteen bijzettafel en nachtkastje kunnen zijn. Kleerhangers, doe maar twintig, en dan ook nog een wasmand en badmat. Laten we ook de doeken om die foeilelijke banken te verbergen niet vergeten, plus dekbedden, dekbedhoezen, lakens en kussens. Voor twee bedden, want de ganse familie komt over drie dagen langs. Waar slaap ik zelf eigenlijk? Op de bank, dus doe nog maar een set van die lakens. Pleeborstel! Onderschat begrip. Planten? Passen niet meer in de kar en vast ook niet in de taxi.

Eigenlijk had ik ook een foto moeten maken van hoe mijn huis er na die twee IKEA-tripjes uitzag. Het rook naar karton en plastic, overal die handleidingen met dat plaatje van een mannetje aan de telefoon. De meubels die er bij aankomst al gestaan hadden, waren nauwelijks te zien. Na een zaterdag uitpakken en opbergen kon ik geen IKEA-barcodesticker meer zien. En toch was het nog niet genoeg. Een derde trip was al onvermijdelijk. Maar die kon wachten, want ik kreeg bezoek.

En zo stond, vijf dagen na mijn emigratie, de voltallige familie op de stoep. Dat klinkt erger dan het is, sterker nog, het had heel veel voordelen. Omdat ze zo snel na mijn verhuizing langskwamen (verjaardag, vandaar), heb ik alle spullen die ik mee zou nemen, over vier koffers verdeeld. Een nam ik mee, drie andere gingen mee met mijn familie, en toen er ook nog wat ruimte in de handbagage over bleek te zijn, daar dan ook nog maar mijn cd-collectie in. Plus nog wat spullen waarvan ik niet gedacht had dat ze mee zouden kunnen. Naar verluid heeft het volgende dialoogje zich afgespeeld op Schiphol.
Beveiliger bij handbagagescanner: ‘Meneer, wilt u deze tas even openmaken?’
Broer: ‘Tuurlijk.’
Beveiliger: ‘Wat is dit?’
Broer: ‘Een keukenmachine.’
Beveiliger zwijgt. Broer zwijgt. Tas weer dicht.
En zo gingen 80 kilo aan ingecheckte bagage en heel wat kilootjes aan handbagage mee in het vliegtuig naar Cyprus. Op het vliegveld werd een auto gehuurd, en godzijdank ook een TomTom. Bij aankomst dartelde ik blij naar buiten om mijn spulletjes welkom te heten, en natuurlijk ook hun begeleiders… Het paste allemaal net in de achterbak.

De achterbak

Of eigenlijk niet helemaal.

De achterbank

Ik ben de koeriers dankbaar dat ze zich nog naast de koffers hebben geperst. Dit alles werd dus met vereende krachten mijn huis binnengerold, en schoonzus, die haar roeping als makeover team bij woonprogramma’s heeft gemist, ging als wervelwindje aan de slag.

Ook in de loop van hun midweekje bleek dit team heel nuttig. Elke avond na thuiskomst was er weer iets gerepareerd, de vloer gedweild, de afwas verdwenen, en het eten klaar. Ik voelde me een eenverdiener met thuis een leuk dienstig vrouwtje, maar dan bestaande uit vier man. Alleen wel wat jammer dat dit vrouwtje de hele tijd van die irritant vakantie-achtige foto’s liet zien van de dagbesteding, terwijl vader hard werkte om de kost te verdienen…

En zo werd mijn appartement effectief gehousewarmt. De muren zijn nog kaal en die eettafel wordt natuurlijk niet minder lelijk als je er een theepotje op zet, maar ik zit hier helemaal gesettled. Mocht u ooit denken: wat zou Thea nu aan het doen zijn, dan is de kans groot dat ik op mijn prachtige terras zit, of lig. Vandaag nog, toen het om half twaalf in de ochtend al 31 graden was, heb ik er maar even een dutje gedaan. Mochten er ooit nog eens vier mensen op bezoek komen, dan weet ik het goed gemaakt: ik slaap wel buiten!