Misvattingen over emigreren, # 3

Vandaag alweer ‘Misvattingen over emigreren, de serie’, en wel deel 3, tevens slot. (Tja, zó veel misvattingen zijn er nou ook weer niet.)

‘Vertrekken naar het buitenland kan uitlopen op een mislukking.’

Voor mij ligt het boekje ‘Ik mis alleen de HEMA’, wat ik per post voor mijn verjaardag heb gekregen. Ik heb er nogal mijn best voor moeten doen, eigenlijk. Eerst een paar weken wachten, vanwege aswolk of andere dwaalsporen, en daarna in chronologische volgorde:
- een kaartje in de bus krijgen waarop van alles stond over een pakketje, grotendeels in het Grieks, maar niet het adres van het postkantoor
- geen tijd hebben om te gaan, wegens voornamelijk niet op Cyprus, maar rondbanjerend in Bristol, Amsterdam en New York (ja, het leven is een tranendal).
- het kaartje weer kwijtraken
- een herinnering krijgen na drie weken
- een zaterdag zinloos rondlopen op zoek naar het postkantoor
- tot de ontdekking komen dat het postkantoor op zaterdagen niet open is
- een maandagmorgen idioot vroeg opstaan, naar het postkantoor lopen, terug naar huis om pakketjes op de bank te smijten, ontbijten, naar het werk.

Over het algemeen hebben ambtenaren in Cyprus het niet zo op werken. Het zijn eigenlijk net Grieken. Om twee uur ‘s middags houden ze het wel voor gezien. Daar staat dan wel tegenover dat ze ‘s morgens om half acht al beginnen. Half acht. Mocht je dus zelf elke dag werken van negen tot vijf, dan rest je dus niets anders dan extra vroeg opstaan om naar de bank, het postkantoor of het electriciteitsbedrijf te gaan. Ik vind het wel wat hebben. Lekker doen alsof je in een dorp woont.

Maar goed, sinds deze expeditie ben ik dus in het bezit van een boekje over geëmigreerde Nederlanders. Het boek zelf vindt het woord ‘emigreren’ eigenlijk niet van toepassing op de moderne landverhuizer. Men spreekt liever van een transmigrant. Niet zo iemand die in de jaren ’50, aangemoedigd door de regering, naar Canada of Zuid-Afrika vertrok en huilend op de kade in Rotterdam afscheid nam van de familie, om later alleen af en toe nog cassettepost te sturen. Nee, de moderne emigrant is… nou ja, modern.

Een transmigrant. Dat ben ik dus. Ik vind het klinken alsof ik in een verkeerd lichaam ben geboren en nu omgebouwd wil worden tot Cyprioot, maar je moet het juist heel positief zien. Ik citeer: “De transmigrant vestigt zich in een ander land, maar voelt zich in verschillende landen thuis en houdt altijd de optie open dat hij terug kan. Hij of zij heeft een sociale binding met een internationale gemeenschap.” Zo, klinkt dat kosmopolitisch of niet?

En zo is het maar net. Het is natuurlijk heel goed mogelijk dat het hier helemaal niks wordt met mij. Met de staart tussen de benen binnen een half jaar terug naar Nederland, nog maanden werkeloos en blut, uiteindelijk dan maar een baantje aangenomen als telefonisch enqueteur bij het NIPO, en regelmatig wakker schieten van de kakkerlakken in mijn dromen. (De kakkerlakken schijnen hier soms zo groot te zijn, dat je, ik citeer een volbloed Cypriotische, “de uitdrukking op hun gezichten kunt zien”. En bedankt. Een beeld dat mijn leven compleet maakt.)

Dan ben ik een baan kwijt en moet ik op zoek naar een andere. Dat moet je ook als je nieuwe leven als accountant bij de gemeente Heerhugowaard niet helemaal zo uitpakt als je had gehoopt, alleen zijn je verhalen op verjaardagen dan een stuk saaier.

Ik had natuurlijk ook tot in lengte van jaren kunnen blijven zitten in mijn baan bij de UvA, maar het risico zat erin dat ik dan zou eindigen zoals in die reclame van die vacaturewebsite waar mensen door een reddingsteam via het systeemplafond gered worden van totale hersenverweking. Dát zou pas een mislukking zijn geweest.

Er waren trouwens ook collega’s bij de UvA die al twintig, dertig jaar tot volle tevredenheid op dezelfde plek zaten, en wie houdt ze tegen. Ik zal niemand de stad uitjagen om Het Avontuur op te zoeken als ie daar helemaal geen zin in heeft, alleen maar omdat dat moet van Floortje Dessing.

Zo. Genoeg gepreekt. Naast diepzinnig uit het raam staren en filosoferen over de kruispunten in het leven van de mens, heb ik vandaag geknutseld met WordPress, en dat resulteerde in de leuke buttontjes hieronder. Geinig hè. Kun je op klikken. Ik heb zelfs in de code zitten hacken, en dat ging zomaar goed. Ik ga ze zo maar eens proberen.

Volgende keer maar eens iets spannends, over hulpkonvooien naar Israël, VN bufferzones en ander internationaal-politieke ellende.

1 Comment

One Comment

  1. Zo leuk. Graag meer stukjes.