Het kleine witte omaatje

En toen zat ik ineens in Nederland. Ik ben bij mijn ouders. Ik kan al dagen niet slapen dus dan maar achter de laptop. Achter mij zit het ooievaarsnest zo vol met vier jongen dat ze er bijna uitvallen, de jonge konijntjes en hazen dartelen door het land en mijn oma is dood.

Het allervervelendste van in het buitenland wonen, is dat je hoogstwaarschijnlijk te laat komt als er iets gebeurt met de mensen die je liefhebt. Mijn oma is mijn favoriete persoon op aarde (nou ja, nu is ze mijn favoriete persoon in de hemel, als ze tenminste gelijk heeft gekregen over dat hiernamaals waar ze zo vast in geloofde) en al heel lang heel ziek. Een paar van mijn vrienden in Amsterdam noemden haar ‘het kleine witte omaatje’. Waarom weet ik niet meer, maar het werd hoe langer hoe treffender. Oma werd de laatste jaren steeds kleiner en steeds witter. Ik was ervan overtuigd dat ik haar einde zou missen.

Gelukkig heeft ze me het plezier gedaan haar einde zeker een week van tevoren aan te kondigen, zodat ik snel mijn spullen kon verhuizen naar mijn nieuwe appartement (leuk, wat kleiner maar wel met heerlijke tuin, waarover later meer), ze zelfs nog kon uitpakken, en nog een dag kon werken om de allernoodzakelijkste dingen te doen, voor ik eergisteren naar Nederland vloog. Ik vrees dat ik best een beetje vervelend was tegen de werknemers op Schiphol, want ik had haast. In de trein naar Amersfoort, Zwolle, Ommen, en maar denken dat ik te laat zou komen. Direct door naar het verpleeghuis. Daar liepen we, op de afdeling, twee verpleegkundigen tegen het lijf die mijn ouders inmiddels goed kenden, want oma zat die dag precies vijf jaar op hun afdeling. Lag, moet ik zeggen. Inmiddels lag ze alleen nog maar.
‘Ach, daar is ze,’ zei de een glimlachend.
‘Ze heeft op je gewacht,’ zei de ander.
Hou het dan maar eens droog. Ik geloofde er geen donder van, want oma is al heel lang de weg kwijt in haar hoofd. Maar toch.
Ik ben maar snel doorgelopen. Ik was elf uur onderweg geweest, van deur tot deur, en uiteindelijk zat ik dan aan haar bed.

Oud en versleten, is het enige wat je erover kunt zeggen. Haar handen waren inmiddels botjes met heel veel vel geworden, haar gezicht was ingevallen en ze ademde heel moeizaam. Ze knipperde niet meer met haar ogen. Ze was 94, en de afgelopen jaren dachten we al drie keer eerder dat het nu echt gebeurd moest zijn. En dan tellen we de hartinfarcten die ze twintig jaar geleden had, even niet mee. Soms dacht ik dat oma te plichtsgetrouw was om dood te gaan, te koppig en te taai. Maar dit keer was het menens. Ze dronk al drie dagen niet meer.

‘s Avonds ben ik weer teruggegaan, nog een keer naar oma kijken, die waarschijnlijk niet meer wist dat er mensen bij haar waren, laat staan wie. Maar een lijf dat ademt, is iets heel anders dan een lijf dat niet meer ademt, ook al doen haar hersens het nauwelijks meer. Die nacht is ze er om een uur of drie tussenuitgeknepen.

Het circus van het regelen van de uitvaart begon. Iemand vroeg of ik misschien iets wilde zeggen bij de uitvaart. Dat leek me geen goed idee, hoe eervol ook. Oma verdient een mooie begrafenis, geen genante vertoning met een snotterend mens op de kansel die met een papiertje in d’r hand probeert uit haar woorden te komen. Aan de andere kant, iemand zei gisteren al tegen de begrafenisondernemer: ‘wij zijn niet van die sprekers’. En de dominee is vast een ontzettend aardige man, die ongetwijfeld prachtig zal preken tijdens de kerkdienst, maar die man weet natuurlijk ook niet dat onze oma de liefste is van de hele wereld.

We zullen wel zien. Zaterdag breien we eindelijk een einde aan het tergend langzame afscheid van mijn kleine witte omaatje. En de dominee moet maar zijn uiterste best doen.

Update
We zijn eruit. Ik schrijf, dominee leest voor.

4 Comments

4 Comments

  1. Toch proberen hoor, ze verdient het.

  2. Hoi Thea,

    Als je er gaat staan, ben je al voorbereid. Je zult zien, dat het meevalt, omdat je het zelf ook graag wilt!!
    Doen!
    Jan

    • Hee Jan! Dankjewel. Ik kan me nog herinneren hoe geweldig jij dat deed… Maar het zou me niet lukken, ik weet het zeker. Ben heel blij dat de dominee het wil doen.

  3. Hi Thea, rustig op mijn werk, dus dan ga je eens kijken wat vrienden en bekenden op het net uitspoken…Helaas lees ik van jou dit trieste berichtje…Hoop dat het een mooie uitvaart is geweest. Sterkte!

    Het is ben ik bang ook een beetje mijn voorland, dus ik leef wel met je mee, alhoewel mijn omaatje gelukkig weer een gebroken heup heeft overleeft op haar 89ste.

    Groetjes, Caroline