Kater

Het leven van een poezenmoeder gaat niet over rozen. Gisteren was mijn Bambos/Bambi de hele dag weg. Ik had gehoopt op een gezellige zondag samen, maar nee hoor. En toen ze dan toch eindelijk thuiskwam, wilde ze na het eten meteen weer naar buiten. Geen gezellig praatje, geen kopjes, niks. Ik zei nog: het is hier geen hotel, maar ze was al weg. En wat bleek? Zodra ze buiten was, bleek dat buiten op de schutting een kater op haar zat te wachten. Als hij met z’n pootjes bij de pedalen had gekund, had hij ongetwijfeld op een Harley gezeten. En hij was nog zwart ook.

Samen dartelden ze de nacht in, huppelend over de daken, uit het zicht van mijn ouderlijk gezag. God weet wat dat beest vannacht heeft uitgevreten met mijn onschuldige meisje! Ik deed geen oog dicht, en toen het vanmorgen licht werd, was haar mandje nog steeds onbeslapen. En madam zelf was in geen velden of wegen te bekennen.

Dat wordt een hartig woordje vanavond. Zeker twee dagen huisarrest, en zonder brokjes naar bed. En als dat rotbeest mijn kleine Bambi met jong heeft geschopt, dan zwaait er wat.

Bambi, toen ze nog gewoon naar me luisterde

UPDATE
Nou, ze is er weer hoor. Met wat meer grijstinten in de vacht.