Vliegen met kat

Jaaaaa, ik ben er nog! Niet uit de lucht gevallen tijdens mijn vlucht terug, niet toch maar in Cyprus gebleven… Ik zit gewoon in Amsterdam. Mijn excuses, niet alleen aan u, lieve lezertjes, maar ook aan mijn vrienden en bekenden. Ik heb nog bijna niemand gezien. In plaats van enorm leuk afspreken met iedereen die ik gemist heb, heb ik voornamelijk kennis gemaakt met iets wat mij nog niet bekend was: het leven van de forens. Treinen, bussen en OV-chipkaarten die dienst weigeren, de hele rataplan.

Is dat leuk? Nee. Dat is gewoon stom. Erg vermoeiend ook. Ik werk in Utrecht, op de Uithof, precies aan de verkeerde kant van Utrecht als je in Amsterdam woont. En ik woon in De Baarsjes, precies de verkeerde kant van Amsterdam als je in Utrecht werkt. Van deur tot deur doe ik er met het openbaar vervoer anderhalf uur over. Dat is elke dag drie uur van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg.
Elke ochtend slalom ik door Utrecht Centraal langs andere forensen die met hun koffer en hun professionele pumps en hun bekertje koffie van de kiosk net zo veel haast hebben als ik. En daarna pers ik mij samen met een stapel studenten in bus 12, die elke drie minuten vertrekt naar de Uithof. Soms loop ik naar de halte en dan zie ik al twee busladingen klaarstaan. Aan de vorm van de massa is te zien dat de wachtende mensen precies weten waar de deuren van de bus zullen zijn als de bus stopt, want daar is de massa wat dikker. Een golfrand van mensen staat op de stoep.

En ‘s avonds doe ik hetzelfde in omgekeerde richting, te midden van veel te veel andere mensen die dat ook doen. Rond half acht ben ik dan thuis, en omdat ik de volgende dag om zes uur weer opsta, geeft mij dat ongeveer drie uur duizelingwekkende vrijheid, waarin ik zomaar iets kan doen wat ik zelf mag weten. Op de bank hangen, een boek lezen, wijntjes drinken met een vriendin, als ik er maar niet te veel voor hoef te bewegen en als ik maar niet het huis uit hoef, want dat kan ik dan niet meer.

Ergens zou ik het idee moeten hebben dat dit echt gewoon een ontzettend slecht idee was. Wat een vergissing! Ga snel terug naar dat eiland, nu het nog kan! Werken is leuk, maar er is toch meer?

Ja, nou… In principe wel. Maar het volslagen idiote, en ik erken dit volledig, is dat mijn werk zo leuk is dat ik dit er allemaal voor over heb. Ernstig he? U mag de dokter bellen hoor, dat neem ik u niet kwalijk.

Meestal forens ik trouwens niet met de trein en bus. Ik carpool. Ook zo’n wereld die ik nog niet kende. De files, de brandstofprijzen, de snelheidscontroles die BNR elke ochtend aan ons verklapt… Vroeger verdween dat in een mist van wat-kan-mij-het-schelen, nu ben ik nog net geen fanatiek ANWB-lid dat om uitbreiding van de A28 bij Utrecht brult en op verjaardagen het kwartje van Kok terugeist.

Maar niets, niets, niets is zo erg als de ultieme vervoersnachtmerrie: met een poes in het vliegtuig. Ik heb dat natuurlijk gedaan, afgelopen december. Het lijkt lang geleden, maar het staat me nog helder voor de geest. Daarom nu een leerzaam feuilleton vol nuttige tips: Reizen Met Poes in 5 Delen.

1. Naar het vliegveld
Gezellig, zo’n poes erbij. U zult de vlucht nooit vergeten! Ten eerste zal de poes het tijdens de autorit naar het vliegveld al in d’r broek doen, of beter gezegd: in uw broek. Ze zal zich namelijk naar de uitgang van haar reismandje keren met haar achterwerk, zodat ze er zelf niet onder komt te zitten. Groot gelijk, u bent het die haar heeft opgesloten.

2. Op het vliegveld
Op het vliegveld beschouwt men uw poes niet zozeer als een lief beest maar als ‘excess bagage’, waarde 54 euro, ook al heeft u verder niets dan een kleine tas bij u. U kunt zich in het invalidentoilet omkleden, zodat u bent verlost van de spijkerbroek en nu in een comfortabele joggingbroek de reis kunt voortzetten.
Daarna komt het leukste. U staat bij de scan voor de handbagage en de dame in uniform zegt tegen u, alsof ze dat dagelijks tegen mensen zegt: ‘de kat moet eruit’. U kijkt zo verbijsterd dat ze eraan toevoegt: ‘de mand moet door de scanner’. U zegt iets in de geest van ‘ammehoela’, en ze haalt er iemand bij. Uiteindelijk, terwijl u wordt gefouilleerd, zit de poes in haar mandje een paar meter verderop terwijl twee douanebeambten beiden een piepend apparaat langs de mand laten gaan. Na een paar minuten mag u de poes meenemen, ondanks het vervaarlijke alarm. U zegt tegen de oudste douanier dat het zeker niet vaak voorkomt dat iemand een kat meeneemt. ‘Jaren geleden, op het oude vliegveld,’ zegt hij. ‘Toen haalden we de kat eruit en vloog hij de hele hangar door.’

3. De vlucht.
De vlucht zelf is een ervaring die alle andere vliegreizen doet verbleken – inclusief die ene, jaren terug, waarbij een motor uitviel en het toestel moest terugkeren naar het vliegveld. De kat, waarvan u dacht dat ze niet zo hard kon miauwen, bereikt nieuwe toonhoogten en krijgt ook nog diarree van de stress. Zo heeft u iets om u mee bezig te houden. Verder blijkt dat het mandje, ontworpen om ontsnappen onmogelijk te maken, nog best wat speling heeft, als je maar je best doet. Zo heeft de poes na veel gepaniek een heel pootje langs het hekje. Het hekwerk zelf blijkt ook precies genoeg ruimte te bieden voor een onderkaakje van een klein formaat poes. Helaas zit daarna wel het onderkaakje vast, zodat u daar dan weer even mee bezig bent, maar dan heeft de poes wel meteen begrepen dat ze dat niet nog een keer moet proberen. Wat handig!
U vraagt zich af wanneer dat ‘kalmeringsmiddel’ van de dierenarts nou eindelijk eens gaat werken, en kijkt op uw horloge. Hoera, we zijn al een uur en 20 minuten onderweg! Nog maar een krappe drie uur te gaan. De geur om u heen begint nu ronduit kruidig te worden, maar gelukkig heeft men u helemaal achterin geparkeerd. En gelukkig is de poes inmiddels doodmoe en gaat ze maar gewoon liggen. U ziet alleen het hijgende lijfje bewegen, wat handig is, mocht u denken dat ze een hartaanval heeft gehad. Ze krijgt nu nog maar om het kwartier een paniekaanval.
Na nog wat uurtjes waarin u probeert ontspannen over te komen (‘de kat voelt uw stemming aan, dus relax!’ raadde een ervaringsdeskundige op internet aan) en waarin u uw tijdschrift vijf keer heeft gelezen, is de bestemming bereikt. Eindelijk! U hoeft nu nog maar twee uur in de auto!

4. Naar huis.
Op het vliegveld wordt u opgewacht door uw ouders, die u mee gaan nemen naar uw ouderlijk huis. De poes is nu zo uitgeput dat ze uberhaupt geen geluid meer maakt en nauwelijks beweegt. ‘Wat is ze rustig!’ roept uw vader opgetogen. Na een rit in een steeds sterker ruikende auto bent u er dan eindelijk. Omdat u vermoedt dat de kat voorlopig wel in paniek onder een bed of bank wil blijven zitten, laat u haar los in uw slaapkamer, waar het rustig is en er geen andere mensen komen. De poes schiet inderdaad onder het bed.
En dan gebeurt het allerwonderbaarlijkste van de reis met poes: ze is het hele drama binnen een half uur vergeten. Omdat u een moedige en nieuwsgierige kat heeft uitgezocht, heeft ze in no time de hele kamer verkend, ook plekken waar uw oude kat zijn ganse leven te lui voor was want hoger dan een meter. Ze kruipt overal in, onderdoor en achterlangs, en komt met een kop vol spinrag weer tevoorschijn. Dan kruipt ze gezellig op schoot bij u, haar ontvoerder en folteraar, om eens een lekker dutje te gaan doen. Eind goed, al goed. Over die afspraak bij de dierenarts zegt u voorlopig nog maar even niets.

3 Comments

3 Comments

  1. Aloha Thea.

    Leuk verhaal, je moet er echt iets meer mee gaan doen. Volgens mij zou je best een boek hierover kunnen schrijven. Je opbouw is goed & de verhalen zijn zeer herkenbaar, het zal de mensen aanspreken (behalve dan misschien het verhaal met de poes, maar blijkbaar nemen weinig mensen hun kat mee). Binnenkort gaan wij inderdaad weer eens afspreken, want het schandalig lang geleden. Toen je nog op Cyprus zat, zag ik je vaker:-)

    GrtX Mark.

    • Je hebt gelijk… Ik denk al vier maanden ELK weekend: deze week ga ik Mark bellen om maandag naar De Nieuwe Anita te gaan. Gaan jullie nog steeds?

      • Yep, dat is in ieder geval wel onze intentie. We gaan de laatste paar maanden iets minder vaak, maar we proberen het wel. Laat anders maar weten of je nog een keertje met ons mee wil gaan:-)