Adoptie-neef

Jaja, we leven nog. Ik zal niet al te veel woorden vuilmaken aan mijn radiostilte, maar neem van mij aan: elk weekend weer denk ik: dit weekend ga ik weer een stukje schrijven. En bij die mooie gedachte blijft het dan. Ik ga proberen mijn leven te beteren. En ik val maar meteen met de deur in huis.

Ik heb een 21-jarige geadopteerd. Ik had het zelf ook niet zo in de gaten, maar het was gebeurd voor ik er erg in had. Ik noem hem maar mijn adoptie-neef, want dat komt nog het dichtste bij de waarheid. (Mijn broer, overigens, is wat beledigd. “Als jij een adoptie-neef hebt, dan is het ook mijn adoptie-neef, waar of niet? En waarom ken ik die jongen nog niet? Hmmm?”)

Ik kan het uitleggen. Hoop ik. Ik heb in Cyprus een heel goede vriendin die weer heel dikke vriendjes is met haar neefje, de zoon van haar zus. Ze schelen 15 jaar, maar daar zitten ze niet mee. Regelmatig zitten ze samen in de kroeg hun liefdeslevens door te nemen onder het genot van een zivanomelo. En omdat ik ook wel van zivanomelo hou, werden wij ook vriendjes.

Vorige herfst waren ze samen een week bij mij op bezoek. Ik heb maar één slaapkamer, maar mijn voorstel om op de bank te slapen zodat zij in mijn bed en op een matras op de vloer konden, werd verontwaardigd afgeslagen. “We gaan gewoon op 1 kamer, dat is gezellig! Dan kunnen we lekker ouwehoeren!” Ik kreeg visioenen van Mickey Mouse pyjama’s, maar ze kregen gelijk, het was echt verschrikkelijk gezellig.

In het begin was het een komisch stel. Ze kwamen Centraal Station uit en riepen alleen maar: “Wat is dit een mooi gebouw! Wat is alles hier mooi! En groot! En wat is het hier koud!” Ze durfden geen zebrapaden over te steken want de straten waren zo breed, en er waren trams, en alle verkeer kwam van de verkeerde kant. Ze vonden het hilarisch dat de pin-automaten Engels tegen ze spraken. Een sigarenboer die het neefje een pakje sigaretten verkocht, keek toe hoe hij probeerde af te rekenen en vroeg: “Where are you from, a different planet?”

Maar het neefje raakte die week verliefd op Amsterdam. Echte duizelingwekkende ratio-uitschakelende verliefdheid. Hij voelde de kou niet meer, hij vond het eten geweldig, de mensen leuk, de taal mooi, alles was fantastisch. Aan het eind van de week stak hij zonder blikken of blozen elk zebrapad over. En toen hij terug was in Nicosia, zei hij tegen zijn moeder: “Ik ga in Amsterdam studeren.”

Na een paar maanden wachten, begonnen al zijn familieleden te vrezen dat het misschien niet zou overwaaien. Voorlopig zat hij nog in het leger, maar daar is hij in juni uit ontslagen. En nu moet het echte leven dus gaan beginnen. In Amsterdam. En gelijk heeft hij, want in Cyprus is voor hem geen toekomst. Een fatsoenlijke universiteit is er niet, de economie is ingestort en hij is het sowieso al jaren zat, dat kleine eiland.

Enter mijn regelneef-gedrag. “Oh, joh, ik weet toevallig alles van die aanmeldprocedure voor buitenlanders van de UvA, geef die papieren maar even aan mij, dan regel ik dat wel.”
“Joh, ik stuur je even een ellenlange mail over hoe je een kamer zoekt, hoeveel geld je per maand nodig hebt en wat de beste taalcursus is.”
“Joh, logeer gewoon eerst een weekje bij mij, als je nog geen kamer hebt.”
Hoe concreter zijn plannen werden, hoe groter mijn aandeel daarin qua advies, steun en toeverlaat.

En toen had ik dus een 21-jarige adoptie-neef. Zoals ik al zei, het ging vanzelf. En nu komt die dus naar Amsterdam, min of meer op de bonnefooi, want voor een studie heeft hij voorlopig nog niet genoeg A-levels. Ik weet best nog wel dat ik dat als plan C had geopperd, gewoon voor als hij écht heeeel graag naar Amsterdam wilde. Wist ik veel dat hij dat ook echt zou gaan doen…

Hij heeft nog geen kamer, en nog geen inkomen. Maar hij stuurt wel elke dag een sms-je zodra hij wakker is: “I’m soooooo excited!” Hij zit helemaal nergens over in de stress, hij gaat gewoon heel hard Nederlands leren, heel hard werken in een nog niet bestaand bijbaantje, en heel hard studeren om alsnog die A-levels te krijgen die hij nodig heeft om psychologie te studeren.

Mijn vrienden in Cyprus hebben me alvast per Skype uitgelachen. “Je bent mama geworden, Thea! Van een Cypriotisch papkindje!” Gelukkig is hij al zindelijk. Maar het feit blijft dat een Cypriotische 21-jarige net zoiets is als een Nederlandse puber, qua zelfstandigheid. Gelukkig kan hij niet wachten om het allemaal zelf te rooien. Ook zijn moeder heeft er eigenlijk alle vertrouwen in.

Er is er blijkbaar maar één die van dit hele verhaal nogal zenuwachtig wordt: ik. Straks ligt dat joch in de goot, aan de heroïne. Amsterdam is vergeven van de immigranten die mislukt zijn, en die zijn nu schoonmaker. Mijn eigen schoonmaker is er zo één. Aardige jongen uit Brazilië, maar hij had eigenlijk DJ willen worden, en dat is na een veelbelovende start dus toch niet gelukt.

Mijn adoptieneef kan toevallig ontzettend goed schoonmaken. Maar daar is hij veel te slim voor, en wie zegt dat er in deze crisistijd ruimte is op de arbeidsmarkt voor een jongen met gigantisch veel energie, maar zonder werkervaring, die drie talen vloeiend spreekt, maar voorlopig nog geen Nederlands? Straks keert ie met hangende pootjes terug naar Cyprus, het geld van zijn ouders uitgegeven en niets bereikt.

Nog eens wat: hij komt dus eerst bij mij wonen. Ik heb nog steeds die ene slaapkamer, en bovendien woon ik al zo lang in mijn eentje, dat ik me wat zorgen maak over mijn aanpassingsvermogen. Ik ben nogal gewend aan op mezelf zijn. Als ik kook, zing ik heel hard mee met gitaarsolo’s. Ik strompel elke ochtend half-naakt naar de badkamer. Mijn schone ondergoed ligt altijd nog in de droger, of op een stapel op de bank. En als ik thuiskom van mijn werk, gooi ik mijn tas met een flinke boog door de woonkamer in de wetenschap dat ik geen levend wezen zal verwonden.

Hoe moet dat nou straks? Misschien blijft die jongen hier wel weken. Het lukt me vast niet om me zo lang als een aangepast mens te gedragen. Op een goede dag ga ik vergeten dat ik een huisgenoot heb en heel hard meezingen met die gitaarsolo. Arm schaap, vers van het eiland af en dan al getraumatiseerd voor het leven.

Het is natuurlijk erg gezellig, en ook wel een avontuur, om zo’n sprong in het duister van dichtbij mee te maken. Het is weer een beetje als toen ik zelf weer naar Amsterdam ging, 17 jaar geleden. En mocht het allemaal goed gaan en hij over 20 jaar lekker gesettled in Amsterdam wonen en leven, dan heb ik toch maar mooi bijgedragen aan een gelukte toekomst.

Maar voor mijn gemoedsrust: mocht u nog een kamertje over hebben voor een leuke, lieve, enthousiaste jongen, liefst in Amsterdam West, dan maakt u twee mensen dolgelukkig. Of als u nog een leuk bijbaantje weet voor iemand die voorlopig alleen stamelend Nederlands spreekt maar wel vloeiend Engels, Grieks en Armeens, en die ontzettend goed kan schoonmaken, best handig is in de keuken, administratieve ervaring heeft en ook een smoeltje heeft dat het goed zou doen achter de bar, dan maakt u niet alleen hem blij, maar ook mij, zijn ouders en zijn grootouders. Dan kunnen die hun geld weer voor zichzelf gebruiken, en aangezien ze op Cyprus wonen, is dat geen slecht idee.

(Mocht u nou echt iets weten: info@chezthea.nl. Of een commentje hier.)

6 Comments

6 Comments

  1. Helaas geen goede tips, wel complimenten voor een heel erg leuk (en tamelijk verontrustend) stukje! Kan ‘ie geen A-levels verzinnen en zich in januari ergens bij de UvA binnen lullen? Of dat je je UvA computerskills inzet om *iets* in z’n aanmelding te veranderen? Oh nee, dat heet geloof ik fraude.

    • Tsss! En dat immorele sujet is dan docente op een school. ;-)
      Het komt vast goed! Er is bijvoorbeeld een A-level Nederlands… Twee vliegen in een klap.

  2. Hee! Bram heeft een kamertje over, vlakbij (naast?) het Vondelpark. Als inwoner van Groningen heb ik geen idee of dat in de buurt is van West, maar hey het is naast het Vondelpark. Je kunt Bram bereiken via acwillemse@gmail.com. Luck!

  3. Een Facebookvriendin heeft een kamer te huur. Ze is apart op een leuke manier, half Nederlands half Joegoslavische. anakaradarevic@yahoo.com Zeg dat Reitze je gestuurd heeft ;-)

    • Hallo Reitze,
      Ontzettend bedankt! Ik heb een mailtje gestuurd… Had ik al bedankt gezegd? Nou, dank je wel in ieder geval! :-)