Roadtrip!

We brachten twee dagen door op ‘Golden Beach’, een prachtig strand, met een kampeerterrein in de heuvels waar je in houten barakken kunt slapen. De eigenaar heet Hasan. Hasan is een bijzonder mens. Hij is geboren uit een huwelijk met een cynische achtergrond: toen zijn moeder jong was, waren Turks-Cyprioten in de Karpas zo arm dat families hun dochters letterlijk verkochten aan Arabieren op het vasteland. Zo ook Hasans moeder. Zie hier de basis voor een gelukkig huwelijk en een stralende jeugd voor de aldus geproduceerde kinderen.

Hasan wijdt er niet al te zeer over uit. Hij is blij dat hij in Cyprus, op het land van zijn moeders familie, een camping heeft. Hij heeft een kok, die alleen maar (en veel) Turks spreekt en die mij elke avond hielp met het aan mootjes hakken van mijn collega’s bij het backgammonnen, en een geit. De geit is beste vriendjes met een nest kittens, dat vrolijk over zijn hoeven buitelt en achter zijn staart aan rent. Op zaterdag, met een biertje in de zon, bekeken wij dat tafereeltje met Hasan, die de tijd had omdat wij de enige gasten waren. (Het was immers winter…) Hasan keek ons diepzinnig aan het vroeg retorisch: ‘Kijk nou. Als een geit en een kat, zulke verschillende dieren, elkaar nog kunnen begrijpen, waarom lukt het mensen dan niet?’ Wij knikten na deze wijze woorden even diepzinnig en lieten een filosofische stilte vallen.

Nadat wij zo een paar uur met Hasan aan de boemel hadden gezeten in die absurd mooie omgeving, zei mijn collega: ‘Deze hier gaat binnenkort weg uit Cyprus.’ Ze wees naar mij. ‘Voor hoe lang?’ vroeg Hasan. ‘Voorgoed!’ riep mijn collega dramatisch. Hasan keek daadwerkelijk verbijsterd. ‘Echt?’ Ik knikte. ‘Maar waarom? Waarom zou je hier nou weggaan?’ Hij zwaaide met zijn arm naar de omgeving. Goede vraag. ‘Ik weet niet,’ zei ik naar waarheid. ‘Ik vind mijn werk niet meer uitdagend…’ Het klonk absurd, en dat vond Hasan ook. Hij mopperde dat mensen tegenwoordig niet meer weten wat belangrijk is in het leven, dat ze allemaal maar voor geld en carrières veel te hard werken in stomme kantoren en ondertussen gaat de wereld naar de knoppen enz. enz. enz.

Tja. Als drie uur rijden van je huis het paradijs op aarde ligt, is het even lastig te bedenken waarom je ook alweer zo nodig weg wilde. En je geeft Hasan gelijk: een baan is maar een baan, wat een onzin eigenlijk, ik ga gewoon niet. Zo, dat is dan geregeld. We nemen nog een biertje.

Gelukkig moet ik na zo’n weekend vanzelf weer naar mijn werk, en dan is het weer duidelijk. Het is er gezellig, maar de uitdaging is er volledig uit. De database staat, is ingericht, men werkt ermee en is er blij mee (altijd tot op zekere hoogte natuurlijk, het blijft tenslotte een IT-systeem) en het verhaaltje is wel zo’n beetje uit. Echte grotere ambities zullen er nooit zijn. Waardoor mijn baan een gezellig roeiboottochtje werd op een kabbelend beekje. Afgewisseld met af en toe een Cypriotisch drama in 13 delen dat misschien wel amusant is, maar waardoor het werken er niet makkelijker van wordt.

Wat nu? Nou, solliciteren! In Nederland. Ik heb geluk dat weinig mensen doen wat ik doe. En nog meer geluk dat er een vacature ontstond bij de Universiteit Utrecht waarvan ik – zeker in deze tijden – alleen maar durfde te dromen. Het wordt hopelijk geen wildwater rafting, maar wat meer stuurkunst dan mijn huidige baan is er wel bij nodig. Lekker.

Morgenochtend vroeg ga ik. Het feit dat ik op de dag voor vertrek tijd heb om gezellig tegen u aan te babbelen, zal wel betekenen dat ik de boek op orde heb, en niet dat ik alles ben vergeten. Heb ik er zin in? Nee. De zon schijnt, mijn terrasdeuren staan open, de poes ligt nog nietsvermoedend in het dekbed gerold, buiten zijn bouwvakkers aan het werk die elke ochtend in zwaar Cypriotisch tegen elkaar schreeuwen en om mij heen ligt die gekke stad die Nicosia heet, gehavend en prachtig en getraumatiseerd en gehaast en stoffig en oud. Je moet gek zijn om hier weg te willen, maar je moet ook heel veel opgeven om hier te willen blijven. Je moet verstoffen en verstenen, samen met de stad zelf, klagend over de politiek en de prijsstijgingen, tot je vergeten bent dat er ergens ook een wereld is waar andere dingen bestaan. Het regent er weliswaar, maar je hoort er wel thuis.

Mijn uitzicht op dit moment.

Dus. Daar gaan we weer. Inpakken, telefoon en bankrekening afsluiten, en verhuizen. Alles wat ik mee wil nemen – veertien dozen vol souvenirs – is op dit moment onderweg per schip en vrachtwagen, heel Europa door. De rest is verkocht. Dozen vol spullen die op de zolder van mijn ouders staan, gaan daar weer af, naar Amsterdam, drempel over, lift in, lift uit, drempel over, naar mijn appartement in De Baarsjes. Precies zoals nog geen vier jaar geleden, toen ik er kwam wonen. En bijna twee jaar geleden, toen ik er weer wegging. Als u dit blog van het begin af aan gevolgd hebt, heeft u nu al medelijden met mijn vader.

Samen dartelden ze de nacht in, huppelend over de daken, uit het zicht van mijn ouderlijk gezag. God weet wat dat beest vannacht heeft uitgevreten met mijn onschuldige meisje! Ik deed geen oog dicht, en toen het vanmorgen licht werd, was haar mandje nog steeds onbeslapen. En madam zelf was in geen velden of wegen te bekennen.

Dat wordt een hartig woordje vanavond. Zeker twee dagen huisarrest, en zonder brokjes naar bed. En als dat rotbeest mijn kleine Bambi met jong heeft geschopt, dan zwaait er wat.

Bambi, toen ze nog gewoon naar me luisterde

UPDATE
Nou, ze is er weer hoor. Met wat meer grijstinten in de vacht.

Niet dat ik nou echt zat te wachten op gezinsuitbreiding. Maar ja, zoals mijn oma me altijd al op het hart drukte: ‘Eén moment van onbedachtzaamheid, maakt dat men jaren schreit’, en het blijkt maar weer dat oma wist waar ze het over had. Op een onbewaakt ogenblik, op een vroege ochtend, vond ik een klein zwartwit hoopje vacht, opgerold in de kussens van mijn buitenbank. Het schoot weg, over de schutting, naar het dak van de buren.

Een paar dagen later lag het er weer. Dit keer maakte ik wat minder lawaai en het zwartwitte hoopje bleef een paar minuutjes liggen voor hij er alsnog vandoor ging. U kent ongetwijfeld het verhaal verder wel: ik probeerde het vertrouwen van het beestje te winnen, gaf het wat te eten, en al snel ontwikkelde onze relatie zich als volgt:

Miauw?

Tja.

Katten zijn in Cyprus geen huisdieren, maar overlast. Het zijn er veel te veel, ze hangen rond bij afvalbakken, en ze zijn allemaal ziek. Daar komt bij dat een kat in Cyprus het meestal niet lang maakt. Ik heb al twee keer een kat van de straat moeten plukken omdat ze voor mijn ogen waren aangereden. Op de stoep leggen, aaien en wachten tot ze doodgebloed waren was het enige wat erop zat. Er hangen twee kittens rond in mijn straat die ontstoken oogjes hebben. Die gaan ook dood.

En het gaat verdorie al net als met kinderen: als je zelf zo’n mormel hebt om voor te zorgen, gaat je dat door merg en been. Om het allemaal nog erger te maken, reed ikzelf twee weken geleden een jong poesje aan. Hij/zij was niet snel genoeg weg van onder mijn auto toen ik wegreed van mijn werk, en hinkte met een duidelijk beschadigde rug weg van waar mijn auto net nog stond. Ik wist niet hoe snel ik naar huis moest racen (overstekende katten vermijdend) om te zien of mijn schatje de dag zonder kleerscheuren was doorgekomen. Uiteraard stond hij ongeduldig bij de achterdeur en kroop hij kerngezond en luid spinnend op schoot zodra ik buiten ging zitten.

Hij mocht toen nog niet binnenkomen. Hij was heel lief, maar ik wilde geen vlooienbommetje in mijn huis, en bovendien – hoe zeg ik dit nu eens aardig – hij stonk enorm uit z’n bek. Maar ja, ik wist dat het kwaad geschied was. De poes was van mij, of ik nou wilde of niet. Eigenlijk had hij mij geadopteerd. Gewoon door zo verdraaid schattig te zijn, vervelend mormel dat ‘ie is.

Dus ik legde mij neer bij het feit dat ik, in de strijd met mijn weke ruggegraat, een spectaculaire maar voorspelbare nederlaag had geleden, en daar gingen we. De poes en ik, naar de dierenarts. Ik had hem al Charalambos Hadjicharalambous genoemd (Bambos voor intimi), omdat dat de allercypriotischte naam ter wereld is, maar de dierenarts had een verrassing. Het is een meisje.

Maar goed, de naam is nu al ingeburgerd. Bambos het genderbendende poesje. Als u erg hecht aan de binaire seksedichotoom, mag u haar ook Bambi noemen. Alles aan haar is trouwens gezond, behalve haar gebit. Na een dikke twee jaar afval eten, moet ze hoognodig d’r tanden poetsen, en daarom geurt ze ook zo fijn. Het is zo erg dat een schoonmaakoperatie onder algehele verdoving nodig is, maar we moeten haar ook nog beroven van haar eierstokjes, dus dat kan dan in een moeite door.

Om het nog wat ingewikkelder te maken, ga ik binnenkort voorgoed terug naar Nederland. De meesten van u wisten dat al een tijdje. De verhuisdatum komt rap dichterbij. Inmiddels is zijn kwesties als ‘hoe doe ik dat met mijn spullen’ en ‘wat moet ik ook alweer allemaal regelen’ volledig verbleekt bij de grote vraag: HOE MOET DAT MET DE POES? De tocht naar de dierenarts maakte al duidelijk dat ze zo’n mandje waar ze dan in zou moeten, heel erg ontzettend enorm haat. In de praktijk zal ze daar van 8 uur ‘s morgens tot een uur of drie ‘s middags in moeten zitten. Auto, vliegveld, vliegtuig, auto.

Maar ja, ze is inmiddels van mij. En moederliefde gaat door roeien en ruiten, dus op 28 december is het zover. Dan stop ik haar voor haar eigen bestwil in een babyblauw plastic gevangenisje, voor de lange reis naar haar nieuwe vaderland. Misschien moet ik vast een warm truitje voor haar breien.

Huishoudelijke mededeling: ik ben tijdelijk overgestapt op de oude layout van het blog. De nieuwe heeft een paar irritante kuren gekregen. Achter de schermen werkt uiteraard een groot team koortsachtig aan een oplossing. Tot nader orde dus even Chez Thea Retro.

Sinds de power cuts is er een bijzonder fenomeen het huishouden van Chez Thea ingeslopen. Die van de nieuwe tijdrekening. Mijn digitale wekker rekent niet meer vanaf middernacht, maar vanaf de laatste stroomstoring. Op dit moment is het zondagmiddag. Het is volgens mijn laptop 14:01, maar mijn wekker leeft in een parallel universum en vindt dat het 18:44 sinds de laatste power cut is. (Dat kon inderdaad erger. Het is weekend, we hebben geluk. Ik hoop dat mijn witte wasje het nog net redt voor de boel onverbiddelijk stilvalt.) De wekker opnieuw instellen, daar is geen beginnen aan, dus ik leef gewoon met het ding mee, niet meer in jaren Na Christus rekenend, maar uren Na Stroomuitval.

En hoe is dat nou, leven zonder stroom? Nou, dat valt erg mee, zeker omdat het maar twee uur duurt, en met wat pech later op de dag nog een keer twee uur. Het electriciteitsbedrijf heeft Cyprus verdeeld in 13 districten, en om de beurt gaan twee daarvan twee uur lang op zwart. Soms is er een tweede ronde nodig, zodat je vier uur van energie verstoken bent. Thuis maal ik er geen seconde om. Je kunt de vriezer niet al te vaak open doen voor ijsblokjes in je drankje, maar verder maakt het me weinig uit.

Op het werk is het een drama, omdat wij in ons gebouw dubbel getroffen worden: onze servers staan in een ander district dan het gebouw waar ik werk, dus bij stroomuitval in beide gebouwen hebben we geen netwerk. De laatste paar dagen hadden we zes van de acht uur geen verbinding met de buitenwereld.

Ook ‘s avonds is het iets lastiger, in het donker. De eerste paar dagen werd alleen tussen 8:00 en 20:00 uur het licht uit gedaan, maar dat is verlengd tot middernacht. Ik loop rond met een kaars, maar dat deed ik ook toen ik te lui was om de huisbaas te bellen toen ik na een onweersbui geen stroom had in de badkamer en slaapkamer.

Daar komt een heel leuke ervaring bij: in de hele oude stad is de stroom uit. Alles stil en alles donker. De eerste keer dat het ‘s avonds gebeurde, ben ik een rondje gaan maken. Om de hoek meteen al grappige taferelen: in een appartement waar Fillippijnen wonen, was iedereen op het balkon gaan zitten met een kaars in het kozijn. Helaas ook met een radio op batterijen, maar goed, het kan niet allemaal feest zijn. Een paar huizen verderop zat een oud vrouwtje in de deuropening op een oude stoel een zuchtje wind te vangen. Achter haar stond een olielamp op tafel. Die heeft ze zo weer uit de kast getrokken, natuurlijk. Ik zwaaide en ze zwaaide vrolijk terug.

Het allermooiste is nog wel de stilte. Wat een herrie maakt stroom eigenlijk. Nicosia is een lawaaiige stad. Mensen gebruiken hun airco’s ‘s winters als verwarming en ‘s zomers als verkoeling, en al die bakken staan op het balkon of op het dak te ratelen als oude wasmachines. Ook restaurants maken een hoop herrie met koelkasten, vrieskisten, weet ik wat. Alles is oud en alles zoemt, rammelt en ratelt.

Maar nu was er niets dan stilte. Heerlijk. Ik hoorde alleen maar mensen praten, auto’s en brommers voorbijrijden, en het gerinkel van mensen die aan het eten zijn. Na een tijdje besefte ik waar de sfeer me aan deed denken: een camping. Af en toe kwam ik een lantaarnpaal tegen die door een of andere speling van de bedrading wel stroom had, en verder zat iedereen buiten, op een stoel, in het donker, in de stilte. Waarschijnlijk net als ik stiekem te genieten van de stroomstoring. Mensen gingen er vanzelf ook een beetje van fluisteren. Inderdaad, net als op de camping. Je zou bijna met een WC-rol over straat gaan, op zoek naar het toiletgebouw.

Toen ik in Ledra Street kwam, de Kalverstraat van Nicosia, vroeg ik aan een verloren rondlopende serveerster van een café of ze nog iets serveerden. Ze keek vertwijfeld. ‘Eh… nou, niet veel…’ Een koud drankje met een bakje nootjes? Ja, dat lukte nog. En daar zat ik, op een terras, in het donker, met verderop alleen een tafel van drie.

Bij Da Paulo, een heerlijke Italiaan bij mij in de buurt, hebben ze een houtoven, dus die gaan vrolijk verder met pizza’s bakken als de stroom uitvalt, en omdat in de zomer alle tafels buiten staan met een kaarsje erop, verandert er voor de gasten weinig. Trouwens: ik durf ook te wedden dat in de dorpen mensen gewoon lekker elke avond de souvla tevoorschijn toveren en reactionaire taal uitslaan over nieuwerwetsigheden als electriciteit. Er zullen ook zeker mensen zijn die de traditionele klei-oven, die al jaren achterin de tuin staat te verstoffen, in ere herstellen en een lekkere kleftiko maken. Als oma nog leeft tenminste, want die weet nog als enige hoe het moet. Stel ik mij zo voor.

Ik geniet er maar van zolang het duurt. Grote bedrijven snorren steeds vaker generatoren op, zodat de stilte over een paar dagen of weken vast wel een stuk minder oorverdovend zal worden. Verder zijn noodgeneratoren uit Israel aangekomen, die uit Griekenland onderweg, en er is baanbrekend nieuws: het bezette noorden gaat ons electriciteit leveren. Het noorden heeft jarenlang stroom geleverd gekregen van het zuiden zonder ervoor te betalen, dus heel veel Cyprioten zullen nu mopperen dat het zal ze geraden zijn. Maar ook veel mensen vinden het verschrikkelijk om iets aan te moeten pakken van de bezetter. Ik las een paar dagen geleden op Twitter een bericht van iemand die zei dat hij, als die deal door zou gaan, uit protest zijn hoofdschakelaar om zou zetten tot de republiek zichzelf weer kon bedruipen.

En zo is dit, zoals alles, ook weer een verhaal over noord en zuid geworden. Morgen wederom een demonstratie, en het moet de grootste tot nu toe worden. Het schijnt de bedoeling te zijn dat we met z’n vijftienduizenden op komen dagen – wat absurd veel is, maar het zou zo maar kunnen.

Het is inmiddels 21:19 NS (Na Stroomuitval, en ja, ik heb ook nog even tussendoor een siësta gehouden), dus ik moet er hoognodig een eind aan breien. Laat ik u alleen nog even de wekelijkse column uit de Cyprus Mail lezen, die zogenaamd de mening van de oude mopperende mannetjes van een naamloze koffiezaak voorstelt. Men heeft een uitgesproken hekel aan de president, die ‘our comrade leader’ wordt genoemd (want communist), en weet alles met een azijnzuur sarcasme te brengen waar ik enorm om kan lachen. Deze week over de advocaat die is aangesteld om het drama te onderzoeken. Als uw Engels het aankan, lees en geniet.

Gisteravond ben ik ouderwets uitgegaan met mijn collega’s: bandje kijken. Dat gaat anders dan in Nederland. Want wat doe je in Nederland? Je trekt je spijkerboek, favoriete bandshirtje en je gympen aan en je kachelt om een uur of negen op je fiets naar Paradiso of de Melkweg, en daar sta je dan met je biertje in de hand te kijken of het nog wat soeps is, het bandje van vanavond.

In Nicosia ga je ten eerste pas om middernacht van huis. Je hebt je dan al meer dan uitgebreid opgedoft, zodat je hooggehakt en strak in de kleertjes voor de deur staat van een club. Daar zit een doorbitch die je naar je tafel brengt. Ja, ik zeg het gewoon nog een keer, zodat het even goed doordringt. Je wordt naar je tafel gebracht. Die tafel heb je gereserveerd, en hoe beter je vriendjes bent met de eigenaar van de club, hoe beter die tafel. Wij zaten vooraan, want wij hadden Natasha. Natasha kent de hele stad, en dan overdrijf ik niet. Je kunt met haar geen twee minuten door de stad lopen of ze heeft al weer iemand omarmd en uitgebreid gevraagd naar de gezondheid van ouders, kinderen, neefjes en nichten. Natascha heeft een hart waar heel Cyprus drie keer in past. En omdat ook de eigenaar van de club van gisteravond tot haar kennissenkring behoort, werden wij door de doorbitch (kort rokje, diep décolleté, dodelijke blik) naar de tafel vooraan gebracht.
Als je dan zit, wordt er wat gediscussieerd onder de aanwezigen, en valt de keus op a) een fles wodka, b) een fles whiskey of c) eh, nee, dat waren de twee opties. Die fles komt dan in zijn geheel op tafel, samen met wat ‘mixers’ (cola, sinaasappelsap, limoensap) en een emmer ijs. En die fles gaat dan op. En dan komt er een nieuwe. Ondertussen wordt de band op het podium natuurlijk met de minuut beter.

In dit geval schoot ik bij het aantreden van het coverbandje van de avond al meteen in de lach. Elk afzonderlijk bandlid vertegenwoordigde een ander rockcliché. De zanger denkt dat ‘ie Bono danwel Ed Kozidinges van Live is, de gitarist staat in zijn strakke leren broek Steve Perry van Aerosmith na te doen, de bassist vertegenwoordigt Jane’s Addiction, de tweede gitarist lijkt sprekend op Frank Black, maar dan nog dikker en met pretoogjes, en de drummer is, ach ja, de drummer is de drummer. Er was ook nog een achtergrondzanger, of een tweede zanger, die Demis Roussos in zijn jonge jaren nadeed.

Van links naar rechts: Frank Black, Demis Roussos en Steve Perry. De bassist stond achter een paal (het lot van de bassist) en Bono is even helpen bij het kaartjes afrekenen.

Nou is de grap: dit samengeraapt zooitje staat volgend jaar dan wel niet op Pinkpop, maar het klonk toch allemaal heel strak. Frank Black, het minst opvallend maar ondertussen wel de beste gitaarsolo’s uitpoepend, bleek ook nog een heel redelijke Eminem uit zijn stort te krijgen, en toen men ook nog eens Beat it van Michael Jackson ging coveren, waren deze jongens alle vijf zes mijn helden van de avond. Maar dat kan dus ook de whiskey geweest zijn.

Ik had ook iemand meegenomen, die ik een week eerder had ontmoet. Hij woont nog maar een maand in Nicosia en wilde graag nieuwe mensen leren kennen. Hij komt uit Londen, waar hij onder andere is weggegaan omdat hij ontevreden was met zijn leven, dat wel erg veel feesten, drugs en alcohol bevatte. Aan het eind van de avond was wel duidelijk dat verhuizen naar Nicosia waarschijnlijk niet de oplossing is: hij lag bewusteloos op de tafel.

Over mijn zaterdag vol fout toeristenvermaak, inclusief de Londenaar die in zijn boxershort in een restaurant ging zitten, morgen meer, want ik moet naar bed. Tot later!