Winterwonderland

Dit is naast het huis van mijn ouders. In de verte kun je de boerderij van mijn oma zien liggen (of eigenlijk niet, want het mist). Jaja, prachtig, het zal wel. Ook mijn Facebook-vriendjes doen niet anders dan schilderachtige ondergesneeuwde fietsen op Amsterdamse bruggen fotograferen, maar ondertussen wiebelen ze elke ochtend vloekend en tierend met hun eigen fiets door diezelfde sneeuw naar hun werk, en is die sneeuw inmiddels allang veranderd in een smerige bruine modder vol strooizout en bevroren straatafval. In alle trams ligt een laagje koud water die door de reizigers is binnengelopen, en de ‘droog’loopmat van elke Albert Heijn is veranderd in een zompige plak ellende waar men dan maar een stuk karton heeft opgelegd. Is dat leuk? Nee, dat is gewoon vervelend.

En het ergste van alles: ik heb het koud. Heel erg koud. Ik had het al koud, vorige week in Nicosia, toen het maar 17 graden was en ik verdorie een trui aanmoest als ik ‘s avonds in mijn nieuwe appartement zat, dus je kunt raden hoe ik me nu voel. Het is eerste kerstdag, dus ik zit bij mijn ouders, zo ongeveer in de houtkachel, met een glas Tia Maria in mijn bloed en een tweede in de hand. Ik ben van plan binnen te blijven tot ik morgen weer naar Schiphol ga.

Afgelopen week was ik in Amsterdam, het gebruikelijke programma afwerkend van mensen zien, wat gepaard gaat met heel veel koffie drinken, biertjes drinken en borrels drinken. Ik klaag niet, niet over dat gedeelte, maar godvergeten, wat was ik chagerijnig. Ik was dat weekend niet op Schiphol geland maar in Brussel (met uren vertraging), waarna een Amsterdamse held uren heeft gereden om mij en mijn medereiziger op te halen. De ring om Amsterdam was een ijsbaan waarop hier en daar auto’s vrolijk rondjes slingerden, dollend met de angstige passagiers die erin zaten. Zodra ik met mijn dunne gympjes voet op besneeuwde Hollandse bodem zette, zakte mijn humeur onder het nulpunt en daar is het sindsdien gebleven.

Precies een jaar geleden zat ik ook aan deze tafel, te broeden op een sollicitatiebrief die mij een paar maanden later naar de zon in Cyprus voerde. Het feit dat ook die kerst koud en wit was, had daar wel wat mee te maken, zoals ik al eens schreef. Maarten, degene die mij toen op de vacature wees, werd mijn leidinggevende. Vorig weekend zat hij in hetzelfde vliegtuig naar Brussel. Alleen gaat hij niet meer terug: hij is terugverhuisd naar Nederland. Niet om het klimaat, want ook hij zit liever in de zon dan in de sneeuw, maar wel omdat hij een mooie nieuwe baan heeft, en omdat de mensen die hem lief zijn (partner, familie) hier zijn en dat is, als puntje bij paaltje komt, belangrijker dan het weer.

Dat betekent dus dat degene die mij bij het Cyprus Institute naar binnen heeft gehaald, nu zelf doodleuk zijn hielen licht, mij moederziel achterlatend tussen de Cyprioten (jaja, ik wrijf het er nog even in…). Mijn moeder had een bondige reactie op dit nieuws: ‘Zo. Mooi is dat.’ Ik vind het ook heel erg jammer dat hij weg is, professioneel en privé, maar ik pieker er niet over om zijn voorbeeld te volgen. Zo erg als ik het vorig jaar vond om elke ochtend mijn bevroren fietsslot tot bewegen te dwingen, zo erg vond ik het deze week om in de ijzige wind op de tram te wachten.

Moet ik het nog zeggen? De waarheid is: ik wil naar huis. En thuis is niet hier in Nederland, maar mijn nieuwe appartement in de oude binnenstad van Nicosia, waar de zon op dit moment mijn planten op het balkon aan het uitdrogen is, en waar de spullen die ik van mijn recent vertrokken baas heb overgekocht, staan te wachten tot ik ze kom uitpakken.

Het komende jaar wordt een heel interessante. In mijn werk gaat veel veranderen, hopelijk ten goede, en nu ik in Nederland ben, merk ik ook dat ik privé een grens ben gepasseerd. Ik mis mijn vrienden in Nederland, maar ik voel me thuis in Nicosia. Ik ben begin december verhuisd naar een heerlijk appartement waar ik elke ochtend de luiken opendoe en thee drink op het balkon in het zonnetje, en daar wil ik voorlopig blijven. Nederland blijft wel even liggen waar het ligt, hoop ik.

C: Tjonge, wat een verschil! Geniaal idee van het team: een doek over de banken! En zit het nu een stuk lekkerder, Ingrid?
I: Absoluut. En het staat wat vrolijker, natuurlijk.

C: Zo, dan lopen we even door naar de slaapkamer… O, daar is nog niet zoveel veranderd, zie ik… Nou ja, snel maar weer terug dan. Kijk eens wat een verschil! Er staat nu een boekenkast, daar kan natuurlijk niemand zonder.

C: Maar, lieve kijkers, het beste moet nog komen! Want, Ingrid, je zei al dat je dit appartement vooral hebt gehuurd vanwege het grote terras. En hoe ziet dat er nu uit?

Het terras

C: Oh Ingrid, wat een heerlijk terras heb je ineens! Wat vind je ervan?
I: Ik weet niet wat ik moet zeggen…
C: Geeft niks meid, we zijn alweer aan het eind van deze uitzending. Kijkers, u ziet het, al met al een groot succes. Ingrid staat hier nog wat na te snotteren, de sponsor is weer blij, en we zien u volgende week weer!

Zo, hehe, nu zijn we weer onder elkaar, beste lezers. Cheryl en Ingrid begonnen me wat op de zenuwen te werken. En hoe heeft uw heldin dit nu allemaal in die drie dagen voor elkaar gebokst? Dat is heel simpel: men neme een taxi en een niet al te groot filiaal van IKEA. En niet al te veel tijd, want dat is helemaal niet nodig. Ik was nog maar twee dagen in Nicosia, maar een leeg huis, letterlijk leeg, dat is toch een beetje kamperen. Dus:

Hier is het dinsdagavond 18:00 uur...

...en hier is het dinsdagavond 19:00 uur.

Naast IKEA is ook nog een groot winkelcentrum, waar ik een half uurtje later naar buiten kwam met een magnetron, keukenmachine en staafmixer. Maar dit alles was natuurlijk niet genoeg, dus:

Twee dagen later

Weer een kar vol spullen die staat te wachten op de taxi.

Deze shop-woede was niet alleen bedoeld als make-over, maar ook omdat er helemaal niets was. Heel veel kasten, maar wel allemaal leeg. Stel je voor dat je hele huis leeg is, en dan loop je door de IKEA. Het is best een kick, eigenlijk. Afdeling keukenspullen: doe alles maar, eigenlijk. Zes van dit, zes van dat, vijf pannen, o ja, theedoeken, en gut, nu we toch bezig zijn, neem ik ook maar gewoon vier schemerlampen en drie van die handige krukjes die ook meteen bijzettafel en nachtkastje kunnen zijn. Kleerhangers, doe maar twintig, en dan ook nog een wasmand en badmat. Laten we ook de doeken om die foeilelijke banken te verbergen niet vergeten, plus dekbedden, dekbedhoezen, lakens en kussens. Voor twee bedden, want de ganse familie komt over drie dagen langs. Waar slaap ik zelf eigenlijk? Op de bank, dus doe nog maar een set van die lakens. Pleeborstel! Onderschat begrip. Planten? Passen niet meer in de kar en vast ook niet in de taxi.

Eigenlijk had ik ook een foto moeten maken van hoe mijn huis er na die twee IKEA-tripjes uitzag. Het rook naar karton en plastic, overal die handleidingen met dat plaatje van een mannetje aan de telefoon. De meubels die er bij aankomst al gestaan hadden, waren nauwelijks te zien. Na een zaterdag uitpakken en opbergen kon ik geen IKEA-barcodesticker meer zien. En toch was het nog niet genoeg. Een derde trip was al onvermijdelijk. Maar die kon wachten, want ik kreeg bezoek.

En zo stond, vijf dagen na mijn emigratie, de voltallige familie op de stoep. Dat klinkt erger dan het is, sterker nog, het had heel veel voordelen. Omdat ze zo snel na mijn verhuizing langskwamen (verjaardag, vandaar), heb ik alle spullen die ik mee zou nemen, over vier koffers verdeeld. Een nam ik mee, drie andere gingen mee met mijn familie, en toen er ook nog wat ruimte in de handbagage over bleek te zijn, daar dan ook nog maar mijn cd-collectie in. Plus nog wat spullen waarvan ik niet gedacht had dat ze mee zouden kunnen. Naar verluid heeft het volgende dialoogje zich afgespeeld op Schiphol.
Beveiliger bij handbagagescanner: ‘Meneer, wilt u deze tas even openmaken?’
Broer: ‘Tuurlijk.’
Beveiliger: ‘Wat is dit?’
Broer: ‘Een keukenmachine.’
Beveiliger zwijgt. Broer zwijgt. Tas weer dicht.
En zo gingen 80 kilo aan ingecheckte bagage en heel wat kilootjes aan handbagage mee in het vliegtuig naar Cyprus. Op het vliegveld werd een auto gehuurd, en godzijdank ook een TomTom. Bij aankomst dartelde ik blij naar buiten om mijn spulletjes welkom te heten, en natuurlijk ook hun begeleiders… Het paste allemaal net in de achterbak.

De achterbak

Of eigenlijk niet helemaal.

De achterbank

Ik ben de koeriers dankbaar dat ze zich nog naast de koffers hebben geperst. Dit alles werd dus met vereende krachten mijn huis binnengerold, en schoonzus, die haar roeping als makeover team bij woonprogramma’s heeft gemist, ging als wervelwindje aan de slag.

Ook in de loop van hun midweekje bleek dit team heel nuttig. Elke avond na thuiskomst was er weer iets gerepareerd, de vloer gedweild, de afwas verdwenen, en het eten klaar. Ik voelde me een eenverdiener met thuis een leuk dienstig vrouwtje, maar dan bestaande uit vier man. Alleen wel wat jammer dat dit vrouwtje de hele tijd van die irritant vakantie-achtige foto’s liet zien van de dagbesteding, terwijl vader hard werkte om de kost te verdienen…

En zo werd mijn appartement effectief gehousewarmt. De muren zijn nog kaal en die eettafel wordt natuurlijk niet minder lelijk als je er een theepotje op zet, maar ik zit hier helemaal gesettled. Mocht u ooit denken: wat zou Thea nu aan het doen zijn, dan is de kans groot dat ik op mijn prachtige terras zit, of lig. Vandaag nog, toen het om half twaalf in de ochtend al 31 graden was, heb ik er maar even een dutje gedaan. Mochten er ooit nog eens vier mensen op bezoek komen, dan weet ik het goed gemaakt: ik slaap wel buiten!

Overwerken wordt een stuk leuker met Arholma! Completeer het geheel met een multifunctionele Frosta kruk en een koffiemok met lepeltje uit het basispakket Startbox Plus. Alles natuurlijk stapelbaar, makkelijk te reinigen met een milde zeepoplossing en in elkaar te zetten met inbussleuteltjes!

Wij gaan ‘woonprogrammaatje’ spelen, en wel de metamorfose om precies te zijn! Allereerst natuurlijk de ‘voor’-versie. Uw blogger is daarbij tegelijktijd de uitgerangeerde blonde presentatrice, we noemen haar Cheryl, en de dodelijk saaie bewoonster met het 12-euro-bij-de-kapschuur-kapsel, we noemen haar Ingrid (uweetwel, van Henk). In mijn eentje voer ik dus die pijnlijk geforceerde dialoogjes over het interieur. Welke woonwinkel de sponsor van dit geheel is, zal u heel rap duidelijk worden…

Cheryl: Zo, Ingrid, we staan hier in je nieuwe appartement. Vertel eens, hoe ben je hier zo terechtgekomen?
Ingrid: Nou, ik ging op pad met een makelaar, en die liet me als eerste dit appartement zien, en dat vond ik eigenlijk meteen hartstikke leuk. Dus toen heb ik meteen maar toegehapt.
C: Hartstikke goed. En wat vind je het mooiste aan je nieuwe huis?
I: Nou, vooral dat terras, hè. Zo lekker groot, en als je die schuifdeuren open doet, wordt het een groot open huis, zeg maar.

Gezellig!

C: Dat is inderdaad geweldig, Ingrid. Maar er moet nog wel wat aan gebeuren, hè?
I: Ja, het is nog wel wat erg kaal.
C: Gaan we wat aan doen! En de rest?
I: Ja, dit is dus de woonkamer.

Wat een sfeer!

C: Zo, dat heeft véél potentieel!
I: Ja…
C: En als we ons dan omdraaien, zien we de open keuken.
I: Inderdaad, de keuken. Met de wasmachine.

De keuken. En het washok.

C: Leuk! Kun je een hele hoop mee doen. En ik heb begrepen dat je erg van koken houdt, klopt dat Ingrid?
I: Ja, dat klopt wel. Niks ingewikkelds, hoor…
C: Maar dan kun je hier lekker je gang gaan, zo te zien. Goed, we gaan verder. Als we hier de gang in lopen, zien we maar liefst twee ruime slaapkamers!

De hal naar de slaapkamers

I: Ja, ik krijg natuurlijk regelmatig iemand op bezoek, dus dan heb je dat wel nodig. Dit is de tweede slaapkamer.

The Guest Room (Inmiddels al gepromoveerd tot Master Bedroom, maar dat weet Ingrid nu nog niet)

C: Lekker ruim! Met ook een leuk industrieel accentje, dat kale beton. En wat een kastruimte aan deze muur! Daar kun je lekker veel in kwijt.
I: Ja, in mijn slaapkamer zitten er nog veel meer. Ze houden hier nogal van kastenwanden…
C: We gaan snel kijken in jouw slaapkamer. Ja, ik zie het!

De voorheen Master Bedroom. U ziet die kastenwand trouwens nauwelijks, maar neem van mij aan: gigantisch.

C: En dan als laatste de badkamer. Nou, die is wel heel mooi hoor, Ingrid!
I: Ja, dat vind ik ook. Mooi met al dat natuursteen…

De badkamer

C: Nou, laten we weer even teruglopen naar de woonkamer…

De weg terug...

C: Dan nog even je eethoek. Ik zie dat de huisbaas ook echt geprobeerd heeft het een beetje leuk aan te kleden!
I: Tja. Hij heeft het wel geprobeerd, ja…

Blingbling-appeltjes in een vaas. Wel een beetje raar dat de cameraman zijn camera een kwartslag heeft gedraaid, vind u ook niet?

C: Nou, Ingrid, een hartstikke leuk flatje, maar het moet nog wat gezelliger, vind je niet?
I: Zeker weten!
C: Goed, dan gaan we eerst even naar de boodschappen van onze sponsor, en dan zijn we snel weer bij u terug!