Is dat leuk? Nee. Dat is gewoon stom. Erg vermoeiend ook. Ik werk in Utrecht, op de Uithof, precies aan de verkeerde kant van Utrecht als je in Amsterdam woont. En ik woon in De Baarsjes, precies de verkeerde kant van Amsterdam als je in Utrecht werkt. Van deur tot deur doe ik er met het openbaar vervoer anderhalf uur over. Dat is elke dag drie uur van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg.
Elke ochtend slalom ik door Utrecht Centraal langs andere forensen die met hun koffer en hun professionele pumps en hun bekertje koffie van de kiosk net zo veel haast hebben als ik. En daarna pers ik mij samen met een stapel studenten in bus 12, die elke drie minuten vertrekt naar de Uithof. Soms loop ik naar de halte en dan zie ik al twee busladingen klaarstaan. Aan de vorm van de massa is te zien dat de wachtende mensen precies weten waar de deuren van de bus zullen zijn als de bus stopt, want daar is de massa wat dikker. Een golfrand van mensen staat op de stoep.

En ‘s avonds doe ik hetzelfde in omgekeerde richting, te midden van veel te veel andere mensen die dat ook doen. Rond half acht ben ik dan thuis, en omdat ik de volgende dag om zes uur weer opsta, geeft mij dat ongeveer drie uur duizelingwekkende vrijheid, waarin ik zomaar iets kan doen wat ik zelf mag weten. Op de bank hangen, een boek lezen, wijntjes drinken met een vriendin, als ik er maar niet te veel voor hoef te bewegen en als ik maar niet het huis uit hoef, want dat kan ik dan niet meer.

Ergens zou ik het idee moeten hebben dat dit echt gewoon een ontzettend slecht idee was. Wat een vergissing! Ga snel terug naar dat eiland, nu het nog kan! Werken is leuk, maar er is toch meer?

Ja, nou… In principe wel. Maar het volslagen idiote, en ik erken dit volledig, is dat mijn werk zo leuk is dat ik dit er allemaal voor over heb. Ernstig he? U mag de dokter bellen hoor, dat neem ik u niet kwalijk.

Meestal forens ik trouwens niet met de trein en bus. Ik carpool. Ook zo’n wereld die ik nog niet kende. De files, de brandstofprijzen, de snelheidscontroles die BNR elke ochtend aan ons verklapt… Vroeger verdween dat in een mist van wat-kan-mij-het-schelen, nu ben ik nog net geen fanatiek ANWB-lid dat om uitbreiding van de A28 bij Utrecht brult en op verjaardagen het kwartje van Kok terugeist.

Maar niets, niets, niets is zo erg als de ultieme vervoersnachtmerrie: met een poes in het vliegtuig. Ik heb dat natuurlijk gedaan, afgelopen december. Het lijkt lang geleden, maar het staat me nog helder voor de geest. Daarom nu een leerzaam feuilleton vol nuttige tips: Reizen Met Poes in 5 Delen.

1. Naar het vliegveld
Gezellig, zo’n poes erbij. U zult de vlucht nooit vergeten! Ten eerste zal de poes het tijdens de autorit naar het vliegveld al in d’r broek doen, of beter gezegd: in uw broek. Ze zal zich namelijk naar de uitgang van haar reismandje keren met haar achterwerk, zodat ze er zelf niet onder komt te zitten. Groot gelijk, u bent het die haar heeft opgesloten.

2. Op het vliegveld
Op het vliegveld beschouwt men uw poes niet zozeer als een lief beest maar als ‘excess bagage’, waarde 54 euro, ook al heeft u verder niets dan een kleine tas bij u. U kunt zich in het invalidentoilet omkleden, zodat u bent verlost van de spijkerbroek en nu in een comfortabele joggingbroek de reis kunt voortzetten.
Daarna komt het leukste. U staat bij de scan voor de handbagage en de dame in uniform zegt tegen u, alsof ze dat dagelijks tegen mensen zegt: ‘de kat moet eruit’. U kijkt zo verbijsterd dat ze eraan toevoegt: ‘de mand moet door de scanner’. U zegt iets in de geest van ‘ammehoela’, en ze haalt er iemand bij. Uiteindelijk, terwijl u wordt gefouilleerd, zit de poes in haar mandje een paar meter verderop terwijl twee douanebeambten beiden een piepend apparaat langs de mand laten gaan. Na een paar minuten mag u de poes meenemen, ondanks het vervaarlijke alarm. U zegt tegen de oudste douanier dat het zeker niet vaak voorkomt dat iemand een kat meeneemt. ‘Jaren geleden, op het oude vliegveld,’ zegt hij. ‘Toen haalden we de kat eruit en vloog hij de hele hangar door.’

3. De vlucht.
De vlucht zelf is een ervaring die alle andere vliegreizen doet verbleken – inclusief die ene, jaren terug, waarbij een motor uitviel en het toestel moest terugkeren naar het vliegveld. De kat, waarvan u dacht dat ze niet zo hard kon miauwen, bereikt nieuwe toonhoogten en krijgt ook nog diarree van de stress. Zo heeft u iets om u mee bezig te houden. Verder blijkt dat het mandje, ontworpen om ontsnappen onmogelijk te maken, nog best wat speling heeft, als je maar je best doet. Zo heeft de poes na veel gepaniek een heel pootje langs het hekje. Het hekwerk zelf blijkt ook precies genoeg ruimte te bieden voor een onderkaakje van een klein formaat poes. Helaas zit daarna wel het onderkaakje vast, zodat u daar dan weer even mee bezig bent, maar dan heeft de poes wel meteen begrepen dat ze dat niet nog een keer moet proberen. Wat handig!
U vraagt zich af wanneer dat ‘kalmeringsmiddel’ van de dierenarts nou eindelijk eens gaat werken, en kijkt op uw horloge. Hoera, we zijn al een uur en 20 minuten onderweg! Nog maar een krappe drie uur te gaan. De geur om u heen begint nu ronduit kruidig te worden, maar gelukkig heeft men u helemaal achterin geparkeerd. En gelukkig is de poes inmiddels doodmoe en gaat ze maar gewoon liggen. U ziet alleen het hijgende lijfje bewegen, wat handig is, mocht u denken dat ze een hartaanval heeft gehad. Ze krijgt nu nog maar om het kwartier een paniekaanval.
Na nog wat uurtjes waarin u probeert ontspannen over te komen (‘de kat voelt uw stemming aan, dus relax!’ raadde een ervaringsdeskundige op internet aan) en waarin u uw tijdschrift vijf keer heeft gelezen, is de bestemming bereikt. Eindelijk! U hoeft nu nog maar twee uur in de auto!

4. Naar huis.
Op het vliegveld wordt u opgewacht door uw ouders, die u mee gaan nemen naar uw ouderlijk huis. De poes is nu zo uitgeput dat ze uberhaupt geen geluid meer maakt en nauwelijks beweegt. ‘Wat is ze rustig!’ roept uw vader opgetogen. Na een rit in een steeds sterker ruikende auto bent u er dan eindelijk. Omdat u vermoedt dat de kat voorlopig wel in paniek onder een bed of bank wil blijven zitten, laat u haar los in uw slaapkamer, waar het rustig is en er geen andere mensen komen. De poes schiet inderdaad onder het bed.
En dan gebeurt het allerwonderbaarlijkste van de reis met poes: ze is het hele drama binnen een half uur vergeten. Omdat u een moedige en nieuwsgierige kat heeft uitgezocht, heeft ze in no time de hele kamer verkend, ook plekken waar uw oude kat zijn ganse leven te lui voor was want hoger dan een meter. Ze kruipt overal in, onderdoor en achterlangs, en komt met een kop vol spinrag weer tevoorschijn. Dan kruipt ze gezellig op schoot bij u, haar ontvoerder en folteraar, om eens een lekker dutje te gaan doen. Eind goed, al goed. Over die afspraak bij de dierenarts zegt u voorlopig nog maar even niets.

Roadtrip!

We brachten twee dagen door op ‘Golden Beach’, een prachtig strand, met een kampeerterrein in de heuvels waar je in houten barakken kunt slapen. De eigenaar heet Hasan. Hasan is een bijzonder mens. Hij is geboren uit een huwelijk met een cynische achtergrond: toen zijn moeder jong was, waren Turks-Cyprioten in de Karpas zo arm dat families hun dochters letterlijk verkochten aan Arabieren op het vasteland. Zo ook Hasans moeder. Zie hier de basis voor een gelukkig huwelijk en een stralende jeugd voor de aldus geproduceerde kinderen.

Hasan wijdt er niet al te zeer over uit. Hij is blij dat hij in Cyprus, op het land van zijn moeders familie, een camping heeft. Hij heeft een kok, die alleen maar (en veel) Turks spreekt en die mij elke avond hielp met het aan mootjes hakken van mijn collega’s bij het backgammonnen, en een geit. De geit is beste vriendjes met een nest kittens, dat vrolijk over zijn hoeven buitelt en achter zijn staart aan rent. Op zaterdag, met een biertje in de zon, bekeken wij dat tafereeltje met Hasan, die de tijd had omdat wij de enige gasten waren. (Het was immers winter…) Hasan keek ons diepzinnig aan het vroeg retorisch: ‘Kijk nou. Als een geit en een kat, zulke verschillende dieren, elkaar nog kunnen begrijpen, waarom lukt het mensen dan niet?’ Wij knikten na deze wijze woorden even diepzinnig en lieten een filosofische stilte vallen.

Nadat wij zo een paar uur met Hasan aan de boemel hadden gezeten in die absurd mooie omgeving, zei mijn collega: ‘Deze hier gaat binnenkort weg uit Cyprus.’ Ze wees naar mij. ‘Voor hoe lang?’ vroeg Hasan. ‘Voorgoed!’ riep mijn collega dramatisch. Hasan keek daadwerkelijk verbijsterd. ‘Echt?’ Ik knikte. ‘Maar waarom? Waarom zou je hier nou weggaan?’ Hij zwaaide met zijn arm naar de omgeving. Goede vraag. ‘Ik weet niet,’ zei ik naar waarheid. ‘Ik vind mijn werk niet meer uitdagend…’ Het klonk absurd, en dat vond Hasan ook. Hij mopperde dat mensen tegenwoordig niet meer weten wat belangrijk is in het leven, dat ze allemaal maar voor geld en carrières veel te hard werken in stomme kantoren en ondertussen gaat de wereld naar de knoppen enz. enz. enz.

Tja. Als drie uur rijden van je huis het paradijs op aarde ligt, is het even lastig te bedenken waarom je ook alweer zo nodig weg wilde. En je geeft Hasan gelijk: een baan is maar een baan, wat een onzin eigenlijk, ik ga gewoon niet. Zo, dat is dan geregeld. We nemen nog een biertje.

Gelukkig moet ik na zo’n weekend vanzelf weer naar mijn werk, en dan is het weer duidelijk. Het is er gezellig, maar de uitdaging is er volledig uit. De database staat, is ingericht, men werkt ermee en is er blij mee (altijd tot op zekere hoogte natuurlijk, het blijft tenslotte een IT-systeem) en het verhaaltje is wel zo’n beetje uit. Echte grotere ambities zullen er nooit zijn. Waardoor mijn baan een gezellig roeiboottochtje werd op een kabbelend beekje. Afgewisseld met af en toe een Cypriotisch drama in 13 delen dat misschien wel amusant is, maar waardoor het werken er niet makkelijker van wordt.

Wat nu? Nou, solliciteren! In Nederland. Ik heb geluk dat weinig mensen doen wat ik doe. En nog meer geluk dat er een vacature ontstond bij de Universiteit Utrecht waarvan ik – zeker in deze tijden – alleen maar durfde te dromen. Het wordt hopelijk geen wildwater rafting, maar wat meer stuurkunst dan mijn huidige baan is er wel bij nodig. Lekker.

Morgenochtend vroeg ga ik. Het feit dat ik op de dag voor vertrek tijd heb om gezellig tegen u aan te babbelen, zal wel betekenen dat ik de boek op orde heb, en niet dat ik alles ben vergeten. Heb ik er zin in? Nee. De zon schijnt, mijn terrasdeuren staan open, de poes ligt nog nietsvermoedend in het dekbed gerold, buiten zijn bouwvakkers aan het werk die elke ochtend in zwaar Cypriotisch tegen elkaar schreeuwen en om mij heen ligt die gekke stad die Nicosia heet, gehavend en prachtig en getraumatiseerd en gehaast en stoffig en oud. Je moet gek zijn om hier weg te willen, maar je moet ook heel veel opgeven om hier te willen blijven. Je moet verstoffen en verstenen, samen met de stad zelf, klagend over de politiek en de prijsstijgingen, tot je vergeten bent dat er ergens ook een wereld is waar andere dingen bestaan. Het regent er weliswaar, maar je hoort er wel thuis.

Mijn uitzicht op dit moment.

Dus. Daar gaan we weer. Inpakken, telefoon en bankrekening afsluiten, en verhuizen. Alles wat ik mee wil nemen – veertien dozen vol souvenirs – is op dit moment onderweg per schip en vrachtwagen, heel Europa door. De rest is verkocht. Dozen vol spullen die op de zolder van mijn ouders staan, gaan daar weer af, naar Amsterdam, drempel over, lift in, lift uit, drempel over, naar mijn appartement in De Baarsjes. Precies zoals nog geen vier jaar geleden, toen ik er kwam wonen. En bijna twee jaar geleden, toen ik er weer wegging. Als u dit blog van het begin af aan gevolgd hebt, heeft u nu al medelijden met mijn vader.

Samen dartelden ze de nacht in, huppelend over de daken, uit het zicht van mijn ouderlijk gezag. God weet wat dat beest vannacht heeft uitgevreten met mijn onschuldige meisje! Ik deed geen oog dicht, en toen het vanmorgen licht werd, was haar mandje nog steeds onbeslapen. En madam zelf was in geen velden of wegen te bekennen.

Dat wordt een hartig woordje vanavond. Zeker twee dagen huisarrest, en zonder brokjes naar bed. En als dat rotbeest mijn kleine Bambi met jong heeft geschopt, dan zwaait er wat.

Bambi, toen ze nog gewoon naar me luisterde

UPDATE
Nou, ze is er weer hoor. Met wat meer grijstinten in de vacht.

Niet dat ik nou echt zat te wachten op gezinsuitbreiding. Maar ja, zoals mijn oma me altijd al op het hart drukte: ‘Eén moment van onbedachtzaamheid, maakt dat men jaren schreit’, en het blijkt maar weer dat oma wist waar ze het over had. Op een onbewaakt ogenblik, op een vroege ochtend, vond ik een klein zwartwit hoopje vacht, opgerold in de kussens van mijn buitenbank. Het schoot weg, over de schutting, naar het dak van de buren.

Een paar dagen later lag het er weer. Dit keer maakte ik wat minder lawaai en het zwartwitte hoopje bleef een paar minuutjes liggen voor hij er alsnog vandoor ging. U kent ongetwijfeld het verhaal verder wel: ik probeerde het vertrouwen van het beestje te winnen, gaf het wat te eten, en al snel ontwikkelde onze relatie zich als volgt:

Miauw?

Tja.

Katten zijn in Cyprus geen huisdieren, maar overlast. Het zijn er veel te veel, ze hangen rond bij afvalbakken, en ze zijn allemaal ziek. Daar komt bij dat een kat in Cyprus het meestal niet lang maakt. Ik heb al twee keer een kat van de straat moeten plukken omdat ze voor mijn ogen waren aangereden. Op de stoep leggen, aaien en wachten tot ze doodgebloed waren was het enige wat erop zat. Er hangen twee kittens rond in mijn straat die ontstoken oogjes hebben. Die gaan ook dood.

En het gaat verdorie al net als met kinderen: als je zelf zo’n mormel hebt om voor te zorgen, gaat je dat door merg en been. Om het allemaal nog erger te maken, reed ikzelf twee weken geleden een jong poesje aan. Hij/zij was niet snel genoeg weg van onder mijn auto toen ik wegreed van mijn werk, en hinkte met een duidelijk beschadigde rug weg van waar mijn auto net nog stond. Ik wist niet hoe snel ik naar huis moest racen (overstekende katten vermijdend) om te zien of mijn schatje de dag zonder kleerscheuren was doorgekomen. Uiteraard stond hij ongeduldig bij de achterdeur en kroop hij kerngezond en luid spinnend op schoot zodra ik buiten ging zitten.

Hij mocht toen nog niet binnenkomen. Hij was heel lief, maar ik wilde geen vlooienbommetje in mijn huis, en bovendien – hoe zeg ik dit nu eens aardig – hij stonk enorm uit z’n bek. Maar ja, ik wist dat het kwaad geschied was. De poes was van mij, of ik nou wilde of niet. Eigenlijk had hij mij geadopteerd. Gewoon door zo verdraaid schattig te zijn, vervelend mormel dat ‘ie is.

Dus ik legde mij neer bij het feit dat ik, in de strijd met mijn weke ruggegraat, een spectaculaire maar voorspelbare nederlaag had geleden, en daar gingen we. De poes en ik, naar de dierenarts. Ik had hem al Charalambos Hadjicharalambous genoemd (Bambos voor intimi), omdat dat de allercypriotischte naam ter wereld is, maar de dierenarts had een verrassing. Het is een meisje.

Maar goed, de naam is nu al ingeburgerd. Bambos het genderbendende poesje. Als u erg hecht aan de binaire seksedichotoom, mag u haar ook Bambi noemen. Alles aan haar is trouwens gezond, behalve haar gebit. Na een dikke twee jaar afval eten, moet ze hoognodig d’r tanden poetsen, en daarom geurt ze ook zo fijn. Het is zo erg dat een schoonmaakoperatie onder algehele verdoving nodig is, maar we moeten haar ook nog beroven van haar eierstokjes, dus dat kan dan in een moeite door.

Om het nog wat ingewikkelder te maken, ga ik binnenkort voorgoed terug naar Nederland. De meesten van u wisten dat al een tijdje. De verhuisdatum komt rap dichterbij. Inmiddels is zijn kwesties als ‘hoe doe ik dat met mijn spullen’ en ‘wat moet ik ook alweer allemaal regelen’ volledig verbleekt bij de grote vraag: HOE MOET DAT MET DE POES? De tocht naar de dierenarts maakte al duidelijk dat ze zo’n mandje waar ze dan in zou moeten, heel erg ontzettend enorm haat. In de praktijk zal ze daar van 8 uur ‘s morgens tot een uur of drie ‘s middags in moeten zitten. Auto, vliegveld, vliegtuig, auto.

Maar ja, ze is inmiddels van mij. En moederliefde gaat door roeien en ruiten, dus op 28 december is het zover. Dan stop ik haar voor haar eigen bestwil in een babyblauw plastic gevangenisje, voor de lange reis naar haar nieuwe vaderland. Misschien moet ik vast een warm truitje voor haar breien.

(Ik beloof het, snel een fatsoenlijke update. Nieuws genoeg…)